Dag lieverds,

Het was niet de bedoeling weer zoveel in één keer te schrijven.. Dus succes maar weer.

Zaterdag 19 januari zijn Jacqueline en ik naar Ouidah geweest. Het is een bekende stad onder andere door de voodoo, de slavernij waar in die stad veel van terug te zien is in de zin van poorten, kunstwerken, musea, slavenroutes en een tempel van pythons. Lea had afgesproken met de chauffeur die ook naar Grand Popo gereden was, dat hij ons mee zou nemen naar Ouidah. Ik had al weinig vertrouwen in die man en dat bleek terecht. Hij kwam ‘s morgens niet opdagen, nam zijn telefoon niet op, etc. We hebben uiteindeljk een taxi genomen. Heel knus in zo'n taxi trouwens. Met 7 in een auto voor 5, en die Afrikaanse dames zijn over het algemeen de dunsten niet.. Dus hadden wij bedacht dat we samen wel de bijrijdersstoel konden delen. Dat bleek een goed idee want na een aantal kilometer hadden we nog iemand opgehaald en zaten ze dus met zn 5en op de achterbank. Het is 2.5u naar Ouidah vanaf Porto-Novo over voornamelijk doorgaande, onverharde wegen. Gelukkig kunnen Jacqueline en ik het goed vinden en was het erg gezellig. Voor haar was het de eerste week in Benin dus ze keek haar ogen uit en viel van de ene verbazing in de andere. Wel grappig zo te merken dat ik al aan veel dingen gewend ben en al veel geleerd heb hier. Dat was voor haar ook wel prettig, ze komt uit het Duitse gedeelte van Zwitserland en spreekt redelijk goed Frans maar is, net als ik in het begin, nog niet gewend aan het Afrikaanse accent. Aangekomen in Ouidah hadden chauffeur en ik nummers uitgewisseld zodat we elkaar konden bellen als we terug wilden gaan. We hadden afgesproken dat ik hem zou bellen om 16h om te kijken wie waar was en waar we zouden afspreken. We hebben de zem genomen naar het strand, daar is de porte de non retour, en een marktje. Het is tevens het begin van de slavenroute. We hadden een gids gevonden die aardig en duidelijk was, en die heeft ons meegenomen door de stad. Het was erg warm en inmiddels 13u dus hebben besloten een stuk van de route niet lopend maar met de auto te doen. De route is bijna 4 km en vanaf daar is de de temple de pythons, en een paar kilometer verder het museum van de slavernij. Ook zijn we naar een bos geweest met allemaal standbeelden. Standbeelden die de slavernij, de vrijheid, verschil tussen blanken en zwarten symboliseren, kinderslaven, verschil tussen goed en kwaad, voodoo, vanalles. Heel mooi om te zien. Er is een boom waar alle vlaggen van alle Afrikaanse landen inhangen, dat zag er heel mooi uit vond ik. Jammer genoeg mochten we in het museum geen foto's maken. De Nederlanders hebben ook geprobeerd Benin te koloniseren, tegelijk met de Duitsers, wist ik helemaal niet. De slavernij is in principe natuurlijk afgeschaft maar in dit land leven nog ongeveer 15.000 kinderslaven. Sowieso veel, en wel helemaal te bedenken dat het land uit mn hoofd iets meer dan 9 miljoen inwoners heeft. Ik heb daar een mandje gekocht met de kaart van Benin erin, en een armbandje. Dat armbandje ben ik kwijtgeraakt, denk dat hij kapot is gegaan. Had hem ‘s morgens om gedaan en ‘s avonds had ik hem niet meer. Hij was zwart met witte schelpjes, helaas. Ouidah is een stuk toeristischer en je zag dan ook verschillende groepen blanken daar. Het is onderdeel van het lesprogramma vaak om naar Ouidah te gaan met een klas, dus er waren ook een aantal schoolklassen. Bij de temple de pythons hebben we volgens traditie een slang om onze nek gehad.. Het was niet heel spannend omdat ik wist dat hij niets ging doen alleen toen hij met zn hoofd begon te bewegen richting mijn nek mocht hij wel weer af haha. Ik heb daar trouwens de eerste Nederlander gezien ! Hij praatte Frans tegen zijn gids, met een Brabants accent ! Dus ik zei, in het Frans nog, ‘Heee u komt ook uit Nederland ! En hij zegt : ‘Heee een Nederlander !' Zei tegen hem dat het voor mij, in bijna 2 maanden, de eerste Nederlander was die ik tegenkwam. Waarop hij zei : ‘En misschien wel de laatste !' Tot nu toe heeft hij gelijk. Hij was volgens mij alleen, al heb ik niet met hem kunnen praten omdat hij al weg was toen wij bij de slangen klaar waren. Het was 15.45u en we wilden eigenlijk alleen nog naar het museum. Voor de zekerheid even de chauffeur bellen om te vragen of we daar nog tijd voor hadden of of hij al weg wilde gaan. Hij nam op met de mededeling dat hij al bijna in Cotonou was.. Dat is op de weg naar Porto-Novo en 1.5u van Ouidah.. De Beninezen zijn niet zo erg van het zich aan de afspraak houden. We hadden nu de tijd om zelf te kijken hoe laat we terug wilden, dus zijn op ons gemak het museum doorgelopen. Beeldjes en foto's, tekeningen, heel mooi. Meneer de gids is met ons mee gegeaan naar de grote weg om daar een taxi te zoeken naar Cotonou, om daar over te stappen op de minibus naar huis. Die hebben we gevonden gelukkig. We waren bijna in Cotonou toen de auto ermee stopte. Nadat we iemand hadden gevonden om te duwen waren we best snel weer op weg :)

De volgende zondagmorgen was ik uitgenodigd door de familie van Solène en Estelle om mee te gaan naar de mis. De mis was in een evangelistische kerk. Dat houdt hier in dat vrouwen de kerk alleen morgen betreden met een jurk of rok tot over de knie, en ook hun haren moeten bedekt zijn. Zo had ik de jurk die we hadden laten maken voor het nieuwe jaar, met een bijbehorend lapje stof, die ik dus als hoofdbedekking gebruikte. Vind het voor de Afrikanen mooier dan voor blanken, maar het moest. Toen we zaten vond de gastmoeder dat mijn jurk toch te kort was. En die van Estelle ook. Ze heeft een van haar kinderen geroepen en die is naar huis gegaan om een soort lakentje te halen zodat wij dat over de onderbenen konden doen. Het is dus officieel tot over de knie maar bij voorkeur toch echt tot de enkels. Wat ik zelf wel bijzonder vond is dat de kerk buiten was, wel deels overdekt met golfplaten dakjes. Ook hier helaas mocht ik geen foto maken. Als je de kerk binnenkomt, valt er meteen 1 ding op. Alle mannen zitten links, alle vrouwen rechts. Zelfs als je getrouwd bent mag je niet naast elkaar in de kerk zitten. Daar heb ik serieus nog nooit van gehoord. Niet dat ik verstand heb van de kerken in Nederland.. Hebben wij dat ook bij bepaalde stromingen dat je niet bij elkaar mag ? Geen idee. Het duurde 4 uur. Dat komt omdat alles vertaald wordt, van Fon naar Frans, en dat kost best veel tijd. Dat hadden ze van tevoren overigens wel gezegd dat het zo lang zou duren. Het was veel dansen en zingen en nog meer dansen en zingen dus behalve dat het erg lang duurde was het best leuk. De Afrikanen vinden het heel leuk (en vooral vermakelijk geloof ik) om ons blanken ‘hun' dans te zien dansen. Na de mis hebben we samen gegeten en gekletst. Ze werken niet in hetzelfde weeshuis als ik dus we hebben niet dagelijks contact, was heel leuk om bij te praten en hun ervaringen te horen.

Vanaf hun huis heb ik Jacqueline opgehaald en zijn we samen naar Aguégué gegaan. Het zou een dorp zijn op palen wat volledig in het water zou staan.. En aangekomen bleek dat het maar 3 maanden per jaar in het water staat. Er was ons van tevoren verzekerd dat het hetzelfde zou zijn als Ganvié, een dorp wat dus wel het hele jaar door op water is. Het was wel een leuk tochtje met de boot erheen maar het viel mij dus tegen omdat ik al veel over Ganvié gehoord en gelezen had, en foto's had gezien. Ik verheugde me erop om te zien hoe dat eruit zag en met mensen te praten die de boot nemen in plaats van de auto, motor of de fiets.. Helaas maar we hebben wel besloten alsnog een keer naar Ganvié te gaan.

En dan, waarschijnlijk, vrijdagavond de bus naar Ghana ! :) Jacqueline en ik zijn vrijdag naar Cotonou geweest om haar paspoort bij SYTO op te halen en naar de Ghanese ambassade te gaan. De anderen gaan of niet naar Ghana of later. We hebben bij SYTO een verklaring geschreven dat we voor de tijd dat we in Ghana zijn afstand doen van SYTO, en dus op eigen verantwoordelijkheid daarheen gaan. Dat moet wel lukken. Lea had contact gehad met de ambassade maar die had het niet helemaal juist begrepen blijkbaar. We belden om 16h en toen was de ambassade al dicht. En aanvragen kan alleen tussen 9h en 12h. We gaan maandag nog een keer naar Cotonou, ‘s morgens, en dan kunnen we dezelfde dag nog ons visum ophalen. We hebben ook een visum nodig voor Togo omdat we daar doorheen moeten, en die moeten we waarschijnlijk aan de grens halen. Als het lukt willen we dat ook nog doen in Cotonou, visa aan de grens zijn ongeveer 2x zo duur. We gaan 5 dagen naar Accra en we slapen daar in een hotel. Vanaf daar kunnen we kijken wat we gaan doen, voor vertrek willen we wel een een beetje weten wat er te doen is al laten we het redeljk vrij. Het is een Engelstalig land, en de ‘vreemde taal' in mijn hoofd momenteel is Frans en geen Engels. Als er nu iemand in het Engels tegen me begin te praten heb ik de neiging in het Frans te antwoorden.. Daarbij is het Afrikaanse accent ook erg sterk in het Engels dus dat wordt nog wat maar we komen er wel :)

Inmiddels bij de ambassade geweest en het was een ervaring op zich.. We kwamen om 9.30u aan, dus netjes op tijd. Het was een gebouw met een muur er omheen met een paar deuren. We zagen een klein hokje met een miniraampje erin. Daaruit kwam een hand met een boek, waar we onze namen, telefoonnummer en tijd van aankomst moesten opschrijven, plus een handtekening. Okee. Waar we voor komen? Een visum voor een paar dagen. De man gaf ons een formulier om in te vullen en een formulier met de voorwaarden. Hij vroeg aan ons of we een pen hadden.. Nee. Hij ging op zoek naar een pen een paar minuten later konden we beginnen met invullen. Wij stonden dus buiten dat hokje, en een paar meter verderop was de ingang van de ambassade. We wilden daarheen lopen om alles in te vullen, maar dat mocht niet. Je mag het abmassadegebouw alleen betreden met een INGEVULD formulier of een bewijs dat je een visum komt ophalen. We mochten de formulieren alleen buiten de poorten invullen.. Zo zaten we op de grond/stoep papiertjes in te vullen, buiten de poort dus. We hadden 4 pasfoto's nodig, ze hadden 2 gezegd aan de telefoon.. Maar dat was niet erg want we hadden allebei nog 6 foto's. We hadden nog geen reservering voor een hotel in Ghana, maar dat hadden we blijkbaar wel nodig. Hadden ze aan de telefoon niet gezegd. Dus wij op zoek naar een internetcafe om online iets te boeken in Accra. Het enige een beetje in de buurt was een hotel, waar internet 2000 cfa per uur kostte. Normale prijs is 300 per uur maar okee, we hadden geen keuze. Een hotel gevonden, en nog 1.5 uur om de aanvraag in te dienen, kwamen we erachter dat we een aanbetaling moesten doen met creditcard. Nu heb ik hier helemaal geen bankpas (die het doet, nog steeds niet dat verhaal komt later wel een keer..) en Jacqueline had geen creditcard. We hadden lichtelijk haast want na 12u kan je geen aanvraag meer indienen en tijd om dinsdag pas te gaan hadden we niet meer. Dus wat doe je dan ? Papa bellen :) Die was gelukkig thuis en heeft vanuit Zwolle de kamer voor ons aanbetaald, en de bevestigingsmail naar mij verstuurd zodat ik die in dat hotel kon printen en meenemen naar de ambassade. Gered, en duizend maal dank ! Het was 11.45u toen we terug waren bij de ambassade, en wat bleek.. De hotelreservering was voldoende ‘referentie' om aan te tonen dat we naar Ghana gingen en een verblijfplaats hadden. Maaaaar.. het formulier moest 4x ( !!!!) ingevuld worden. Dat was zelfs in Brussel bij de Beninese ambassade niet zo erg. Tijd om alles nog 3x in te vullen was er niet. Ik vroeg of we ook een kopie konden maken. Dat voldeed wel, maar dat kon niet bij de ambassade. We moesten terug naar het hotel gaan, daar kopieren en dan terugkomen. Dat zouden we nooit redden in 15 minuten. Mochten we anders iets na 12u terugkomen en snelsnel naar het hotel gaan en snelsnel terug ?Nee. We hebben de situatie uitgelegd en gezegd dat we niet in Cotonou verbleven, het in feite de fout was van de ambassade niet genoeg informatie verstrekt te hebben door aan te geven een referentie nodig te hebben.. En dat we daardoor dus tijd hebben verloren terwijl we wel veel speling hadden ingepland. Na wat gepraat was het bijna 12u en wilde de man gewoon van ons af denk ik, en heeft hij gezegd dat hij zo met 1 formulier ook wel kon eigenlijk.. Zeg dat dan eerder !! Maar okee. Bureaucratie ten top en veel te zinloos.. We gaan woensdagmiddag het visum ophalen en de reservering voor de bus maken :)

Een paar dagen geleden kwam er een tante van de familie naar hier voor een nachtje, en zij woont in het noorden van Benin, richting Natitingou, op 10 uur rijden van hier. Ze hebben daar een weeshuis met een herberg erbij en waarschijnlijk de week na Ghana ga ik 3 dagen daarheen maar dat is nog niet zeker.

Verder wil ik Paul M en Franciska (en iedereen trouwens) bedanken voor hun donaties! Samen een bedrag van bijna 115.000 cfa (175euro) waar de zusters van het weeshuis en de kinderen heel erg blij mee zijn. Heb afgesproken met Jocelyne, een van de zusters, om de 2e week van februari naar de markt te gaan samen om dingen te kopen zoals eten voor de kinderen. Het gedeelte van het geld wat overblijft gaat naar een weeshuis dat over ongeveer een jaar geopend gaat worden, maar wat nog gebouwd moet worden. Merci beaucoup dus, bij deze namens Jocelyne en mij natuurlijk ook :)

Tot slot, voor de verandering, nog maar een verhaal over de dood. Zaterdagmorgen kwam mijn gastzusje Journelle (11 jaar) om 7.30u mij slaapkamer binnen. ‘Charlaine, moet je zien !' En drukte mij een telefoon onder de neus met een foto van een man op de grond. Ik zeg' Huh, ken ik die ?' ‘Hij heeft vannacht een stroomkabel hier doorgeknipt en nu is hij geelektrocuteerd.' ‘Hier ? Is hij dood ?' ‘Ja kom maar mee, gaan we kijken !' Zij was al geweest dus een tante van de familie die net binnen kwam vallen en ik zijn erheen gegaan. 500m van het huis lag inderdaad een man van een jaar of 30 op de grond, met een tang in zijn handen. Dood. De weg erheen was niet moeilijk te vinden aangezien iedereen van alle kanten kwam en 1 richting opliep om ‘de man' te zien. Hele gezinnen, kinderen alleen, iedereen kwam kijken. En schreeuwen en lachen en foto's maken. Dat is wat je hier doet als er een dood iemand buiten ligt bent ik achter. Vooral niet schrikken en vooral geen politie erbij halen. Dat laatste is overbodig ook want die doen toch niets. Hij heeft iets slechts gedaan, namelijk poging het te stelen, dus mag hij na de dood vernederd worden. Hij lag op zijn rug op een weggetje en tegen de tijd dat de politie er genoeg van heeft wordt hij opgeruimd. Geen politie te bekennen nog. Het schijnt hier vaak voor te komen dat iemand stroomkabels steelt, en bijna altijd worden ze geelektrocuteerd en gaan ze dus dood. Ondanks dat nemen veel mannen dat risico. Wel helemaal nadat er een tijd geleden iemand heeft gestolen en niet geelektrocuteerd was. Hij was wel gepakt dus zit in de gevangenis nu. Dit is voor de mensen hier juist een opsteker, dat betekent dat er ook een kans is dat zo'n diefstal overleeft. Als je dan dus niet gepakt wordt heb je alleen maar voordeel.. Vreemde gedachtengang maar het verhaal van die man in de gevangenis heeft er dus voor gezorgd dat er alleen maar meer gestolen wordt, met de dood als gevolg. Hoe vaak dat hier gebeurt durf ik niet te zeggen, denk ook dat statistieken van dit soort dingen, als ze er al zijn, niet echt betrouwbaar zijn..

Zit in een internetcafe nu om mijn geschreven verhaal in Word te plaatsen.. (maandag 19u) maar er is geen stroom, dus geen internet. Wel sneu voor de eigenaar. Het is meerdere keren per week dat we geen stroom hebben en dan heeft hij een halve dag geen inkomen.. Hij is ontzettend aardig en helpt me altijd (4 van de 4x) als er een Nigeriaan (die vind je hiet vlak over de grens nogal veel) me in de weg zit als ik in de buurt ben of in het internetcafe zit. 1 van de jongens die me ook een keer tot huis gevolgd is zit schuin tegenover mij nu en die begon weer te kletsen.. Jammer genoeg woont hij tegenover het weeshuis dus hij weet ook waar ik werk. ‘SHUT UP' van mij was niet voldoende en toen heeft meneer de eigenaar heeft een woordje in het Yoruba met hem gesproken en nu is hij stil :) Merci.

Update vrijdag 21.00u:

Morgenochtend 07.00u vertrek naar Lomé, 1 nachtje daar doorbrengen, dan de bus naar Accra om daar 4 dagen te zijn, en als het bevalt in Lomé gaan we op de terugweg nog een nachtje daar slapen.. :D

Gros bisous !