En dan toch.. Togo, Ghana.. Eindelijk ! :)

Het was echt een weekje vakantie afgelopen week. Heerlijk. We zijn vrijdagmorgen om 7u vertrokken vanuit Porto-Novo. Weet niet of ik het de vorige keer verteld heb maar het was nogal een gedoe om alles te regelen qua vervoer. Uiteindelijk heeft een buurman die als taxichauffeur werkt ons tot Lomé gereden. Het is verboden voor Togolese taxi's de grens met Ghana over te gaan en andersom ook. Je moet de grens tussen Benin en Togo en Togo en Ghana te voet over. Ook de Afrikanen, iedereen. Als je geen identiteitskaart hebt en je er wel Afrikaans uitziet, betaal je 500cfa (nog geen euro) aan de politie, die dat dan weer in eigen zak steekt vaak, en dan mag je de grens over. Voor ons yovo's ligt het iets ingewikkelder. Formulier, formulier, stempel, verklaring van residentie in Benin, etc.. Het duurde maar een kwartier, al was het een kwartier van onzin. Jacqueline en ik wonen niet in dezelfde familie maar dat is vaak wel net zo makkelijk om het zo aan te geven bij de grenzen. Dat scheelt heel veel invulwerk en dus tijd.

In Togo is het een uur eerder dan hier, we kwamen rond de middag aan en hadden 1 nacht een hotel gereserveerd in Lomé, de hoofdstad en tevens de laatste stad voor de Ghanese grens. Togo is zeer klein (50 km breed) dus je bent er zo door. In Lomé kan je vrijwel alles lopend doen. We hadden de tassen in het hotel gelaten en zijn naar de grote markt geweest. Mango's en ananassen waren onze brunch. Ohja en dropjes. Vrijwel de hele weg van de kustlijn van Togo is geasfalteerd. ( !!) Heerlijk. We hebben wat souvenirtjes gekocht en Jacqueline een broek. Meneer de verkoper van de broek vroeg wat we aan het doen waren en wat we nog van plan waren. We hadden gehoord en gelezen van de marché de fetish. Een voodoomarkt waar je dierenhoofden met medicinale werking kan kopen. De verkoper en een vriend van hem, beiden rasta's, zijn met ons meegegaan naar de markt. In Benin heb ik bijna geen rasta's gezien, in Togo en Ghana juist heel veel. Als je, zoals de verkoper, Gérard heet, en rasta bent, heet je Rastagérard. Ze hebben een gids voor ons gevonden en die heeft ons over de markt geleid. Het is niet groot maar zeker ineressant. Of grappig, of eng, hoe je het wilt noemen. Als je binnen komt staan er allemaal tafels buiten met hoofden van dieren erop. De regel is dat de dieren een natuurlijke dood moeten zijn gestorven en niet afgemaakt mogen worden. Hoeveel daar in de praktijk van terecht komt durf ik niet te zeggen. Er liggen apen, luipaarden, ratten, krokodillen, gekko's, varkens, alles. Je mocht wel, betaald, foto's maken. Dus die komen gezellig erbij binnenkort :) De chef de fetish, ‘baas' van de markt, zit de hele dag in een klein kamertje mensen te helpen genezen en toeristen af te zetten. De bedoeling, als je animist bent, is dat je daar naar binnen gaat en je probleem voorlegt. Last van je botten, ongelukkig in de liefde, vermoeidheid.. Tegen alles heb je wel iets. Dan bepaalt de chef wat je nodig hebt. Dat is dan bijvoorbeeld een apenhoofd. Dan gooit de chef een paar keer met schelpen, als een dobbelsteen, en daar komt een prijs uit. Als je wilt kan je onderhandelen met de geesten (die hebben invloed op de uitkomst van de schelpen). Ben je eruit, dan pakt de chef het hoofd van de aap en doet dat is een bakje en gaat het vervolgens fijnstampen en dan heb je een poedertje van je apenhoofd. Het is dus een schedel met nog een beetje huid zo hier en daar. Dan neem je dat mee naar huis en moet het als zeep gebruiken. Daarna ben je weer jong, fris en fruitig en genezen. Wij hebben ook een ontmoeting gehad met de chef. Helaas mochten we binnen geen foto's maken. Een oude man zat op een krukje ons in de plaatselijke taal te verwelkomen. De gids vertaalde alles want die man praatte geen Frans. Hij liet een aantal stukken zien die bijdragen aan geestenverdrijving, geluk, gezondheid enz. Hij heeft alles uitgelegd over een ketting met 42 kruiden erin die geluk en gezondheid geeft, en ook iets over een houten dingetje met een stokje erin. Beetje lastig uit te leggen. Je moet dat gebruiken als telefoon, voordat je gaat reizen. Je praat in het gaatje van het hout, en vraagt om een voorspoedige reis. Dan pak je het houtje wat erbij hoort en stopt dat in het gaatje zodat je wens in het houtje blijft. Je kan de dingen daar ook kopen, en ik wilde graag de ketting en de ‘telefoon'. Nadat chef met de schelpen had gegooid kwam eruit dat ik voor de 2 dingen 30.000 cfa moest betalen. 50 euro. Ik dacht het niet, vriend :) Kunt u de geesten vragen of ze bereid zijn te onderhandelen ? Nog een paar keer de schelpen gooien... En ik had geluk. Dat wilden ze wel. Gingen ze ook akkoord met 4.000 cfa ? Weer met de schelpen gooien. En weer had ik geluk. De geesten stonden aan mijn zijde. Nu voor Jacqueline. Zij wilde ook de kruidenketting. De geesten vroegen 15.000 cfa. En ze wilden ook wel onderhandelen, en zij kwamen samen uit op 2.000 cfa. Dezelfde prijs als ik en best redelijk. Ook zij had geluk. Ik wilde vragen of er ook wel eens iemand geen geluk had maar dat deed ik maar niet. Het grappige was dat hij steeds met 4 schelpen gooide en dat rechtop of op z'n kop de prijs bepaalde. Jacqueline en ik hadden dezelfde prijs maar onze schelpen lagen wel anders. We vroegen hoe dat kon en zijn antwoord was dat hij de prijs niet kon zien maar voelen. Okee. Rastagérard en zijn vriend liepen een stukje met ons mee en later hadden we geen zin meer om te lopen dus hebben we de zem naar het hotel genomen. We wilden even wat eten in het hotel en daarna niet te laat slapen. We liepen naar het restaurantje toe wat bij het hotel hoorde, en wie zagen we daar ? Ian. Ian zagen we bij de Ghanese ambassade in Cotonou al 2x toevallig en hij had ook voorgesteld een stukje samen te reizen. Hij had zn nummer gegeven en wij hadden hem gebeld maar het bleek niet het juiste nummer te zijn. Per toeval zat hij dus in hetzelfde hotel op dezelfde dag. We hebben samen gegeten en veel gekletst, hij komt uit Washington en is een jaar of 25, reist voor zn werk door West-Afrika en gaat binnenkort in Ouagadougou (Burkina-Faso) wonen. Een uur laten kwamen rastagérard en zijn vriend ook nog naar het hotel omdat ze wisten dat er elke vrijdagavond muziekavond is.. En zo zaten we met zn 5en te eten en livemuziek te luisteren. Ik moest denken aan een uitspraak die ik zag ik het boek van Floortje Dessing. ‘Wie alleen reist, reist nooit alleen.' Nu waren wij sowieso samen maar ik kon me ineens heel veel bij die uitspraak voorstellen.

De volgende dag was het ongeveer 1.5 km lopen tot de grens. We hebben er een halfuur over gedaan om Togo uit te komen en Ghana in te komen. Vervolgens weer een uur wachten tot de minibus die ons naar Accra zou brengen vol was. We waren lichtelijk moe en we zijn bijna elk uur een keer gestopt omdat er drugscontroles waren en voor ons weer paspoortcontroles. Ik snap niet helemaal waarom dat zo vaak moet maar okee. Er zat een man naast ons in de bus en toen we uitstapten om het politiebureau binnen te lopen riep hij ons nog na : ‘Don't give them anything !!' Beter gezegd ; draag niet bij aan de corruptie hier. We moesten alleen weer wat formulieren invullen en het was klaar. De 2e keer dat we stopten was echt bizar. Ik had mijn rugtas, een plastic tasje en een fles water in mn handen. Ik stapte het busje uit om naar het politiebureau te lopen en wilde mijn rustas goed doen. Daarvoor zette ik even mijn fles water op de grond. ‘You ! Take your water off the ground ! Now !' Eeuhm.. ‘Sorry.. I just wanted to...' En toen wees mevrouw de politieagent naar het kantoortje. ‘GO !' Okee.. Er was een jongen zonder identiteitskaart en die moest ook mee het bureau binnen. Er waren 2 deuren en hij nam per ongeluk de verkeerde deur. Hierom werd hij met de wapenstok geslagen en naar de juiste deur gedirigeerd. Hij wilde nog uitleggen dat hij niet wist welke deur maar die kans kreeg hij niet. De eerste kilometers over de grens zijn niet geasfalteerd maar na een paar minuten wordt het snelweg ! Snelweg.. ! Dat had ik in geen weken gezien. Relaxt.. Zo kan je tenminste slapen in de bus. Aangekomen in Accra vallen er direct verschillen op. Ik merkte dat ik niet alles met Nederland of Europa vergeleek maar met Benin. Zo hadden ze dus een snelweg, mooie, nette gebouwen, een groot voetbalstadion, en de meerderheid loopt in westerse kleding. Zeer weinig lopen in Afrikaanse traditionele kleding, dat vond ik wel jammer want dat siert het straatbeeld vind ik. Verder doet iedereen ook gewoon zn behoefte op straat en dat stinkt nog meer omdat er daar dus asfalt ligt en het zand, zoals hier, niet kan absorberen. De eerste avond weer een markttochtje gedaan en pizza gegeten! Pizzaaaaa heerlijk, dat kennen ze hier in Benin amper. We sliepen in een hostel op een 8 persoons kamer, alleen voor vrouwen. Gezellig ! We hebben in totaal een Noorse, Zweedse, Noord-Ierse, Zwitserse, Duitse en een Nederlandse op de kamer gehad. Een ander Nederlands meisje. Gek, zo ineens weer Nederlands in real-life te praten. Bijna iedereen kwam voor SYTO Ghana, en die hebben dan hun eerste dagen in het hostel, zoals wij dat in een gastgezin een Cotonou hadden. Ook een paar reizigers en meiden voor een stage. Het gekke is dat het natuurlijk niet je vriendinnen zijn maar je op de een of andere manier wel zoiets hebt samen. Elisabeth, de Noord-Ierse vrouw van 42, had problemen met haar geld, pas, kon geen Ierse ponden wisselen, had geen goed contact met SYTO.. Het ging niet helemaal lekker in ieder geval. Ze miste haar kinderen, ze heeft een eigen zaak en maakte zich veel te veel zorgen. SYTO had haar min of meer alleen gelaten de eerste dag dus Jacqueline en ik hebben haar meegenomen naar het strand. Vlak voor vertrek kwam de vrouw van de receptie naar onze kamer. ‘Er zijn 2 mannen die vragen of jullie mee willen naar het strand.' ‘Okee.. Wie dan ?' ‘Ze zijn heel aardig, en wit, net als jullie !'. Het waren 2 Indiers. Die zijn niet wit haha maar voor een zwart-zwarte Afrikaan wel. 1 Was echt Indisch en de ander leek meer op een Italiaan en woonde in Dubai. Zakenpartners die werkten met olie, olieschepen, en goud. Goed gezelschap dus haha. We zijn met zn 5 en naar het strand gegaan en alweer pizza gegeten daar. De 2 hadden een businessmeeting in het hotel dat aan het strand grensde. Het leek daar alles behalve Afrika. Als je zegt je bent in Nice geloof je het ook. Veel blanken en mooie zwembaden, pizza en cocktails.. Fijne dag en ‘s avonds in de bar buiten met zn allen gedronken. Fahran, de ‘echte' Indier, kreeg al snel de bijnaam Mr. Fixit omdat hij alles oploste en regelde voor Elisabeth. Terug in het hostel hadden we weer nieuwe kamergenoten en dat bleek dus ook een Nederlands meisje te zijn die voor een afstudeeronderzoek in Ghana verbleef. Iedereen leende elkaar alles wat kwijt of vergeten was. 1 meisje was haar koffer kwijt, dus iedereen deelde en zo was iedereen weer blij :) De één leende shampoo, iemand anders medicatie, malarianetten, wereldstekkers, tandpasta, telefoons, geld, everything. Het was erg gezellig en zo hebben we zondagavond om 2u ‘s nachts, alweer, pizza gegeten met de kamergenoten.

De volgende dag hebben Jacqueline en ik de bus genomen naar Cape Coast, 2.5 uur van Accra. Op 30 km van daar is een National Park met een regenwoud. Het was een relaxte busreis, over asfalt dus, en nog een verschil met Benin is dat er in het zuiden van Ghana al heuvels zijn. Benin is plat. We hadden nog veel te lang gekletst op de kamer dus we waren weer niet zo fit haha. We hebben een wandeling gemaakt van een uur over een houten loopbrug en het zag er wel heel mooi uit. Je ziet er geen dieren, dat was wel jammer. De uitzichten waren prachtig en doordat je tussen de bomen loopt, op zo'n 40 meter hoogte, is het ook niet zo warm. Daarna de bus terug naar Cape Coast, ze hebben een mooi strand en er was een djembéshow, gaaf om te zien. Vervolgens weer de bus terug naar Accra, om een avondje toch maar goed te slapen.

Dinsdagmorgen naar de bank geweest (mijn Nederlandse pas werkte) en de bus genomen naar Tantra Hill. Een wijk van Accra, waar een moeder van een vriend van Jacqueline woont. We hadden een ananas gekocht als cadeautje. Tantra Hill is heel groot en de beschrijving die we hadden gekregen van haar vriend was niet voldoende om het huis te vinden. Huisnummer 11. We zijn in dezelfde straat 3x huisnummer 1 tegengekomen, dus het was een zoektocht van 1.5u in de hitte voor niets :) We hebben de ananas uiteindelijk aan de nachtbewaker van het hostel gegeven die er erg blij mee was haha. Einde van de middag nog even lekker naar het strand geweest en daar hoorden we dat er woensdagavond een groot reggaefeest was. Dan zouden we eigenlijk in Lomé zijn.. Maar we hadden nog niets gereserveerd voor daar. Ter plekke het plan omgegooid en besloten nog een extra nacht te blijven in Accra en dan in 1x terug te gaan naar Benin zodat we dat feest nog konden meemaken.

Woensdagmorgen weer naar de markt geweest om kleren te halen voor het feest. We hadden allebei precies meegenomen wat we nodig hadden dus goede reden nieuwe kleren te kopen. Een rok en een hemdje, en Jacqueline een hemdje en een jumpsuit. We hadden wat rasta's ontmoet die vroegen of we woensdagavond de voetbalwedstrijd wilden komen kijken. Leuk, why not. De wedstrijd was op een groot scherm en een klein tv'tje te volgen. De sfeer was er goed en dat kwam misschien ook omdat je in Ghana legaal alles wat je wilt mag roken op het strand.. Het is verboden in de stad te roken maar dat ter zijde. Ghana verloor en had 1 goal door een penalty maar dat mocht de pret voor de feestavond niet drukken ? De taxi terug naar het hostel maakte een ongelukje met gelukkig alleen blikschade, aan de andere auto.. Valt me nog mee dat dit het eerste ongeluk is hier waar ik zelf bij betrokken was. Er werd 3x over en weer geschreeuwd en toen was het goed en konden we verder rijden. Snel door naar het hostel, eten, douchen, omkleden en terug naar het strand. Pahtap (ofzo) de vriend/businesspartner van Fahran, verbleef in een hotel vlakbij het hostel. Ik ging nog even gedag tegen hem zeggen en hij zou niet naar het feest gaan had hij gezegd. Bijna klaar voor het feest ging de telefoon van de kamer.. Hij stond beneden met Fahran om met ons naar het feest te gaan, he changed his mind. Okee prima. Esther, de Nederlands kamergenote, was er ook. En de vrouw van Bob Marley!! Ik dacht dat het een grapje was en dat het op de uitnodiging stond om mensen te lokken.. Maar het bleek echt te zijn. Esther staat met haar op de foto haha. Het was de geboortedag van Bob Marley en daarom extra groot feest. Acrobatische artiesten, livemuziek, biertje, shisha.. Heerlijk. Of zoals ze daar zeiden.. 'Rastafari.. Wonderful..'

Veel te laat naar bed en veel te vroeg eruit om terug te gaan naar Porto-Novo. De grensovergangen waren lachwekkend.. Eerst de post Ghana uit te gaan en dan de post Togo in te gaan. Toen we Togo inliepen zat er een man met een petje op, gewone kleren, achter een versleten tafel met een versleten parasol. ‘Paspoort !' riep hij. Jahoor. Jij bent de laatste aan wie ik mijn paspoort afgeef. Dacht ik, zei ik niet. Hij liet een badge zien van de politie. Die kan je mij wel laten zien maar ik weet niet hoe die eruit hoort te zien.. We vertrouwden het niet en ik verzon een smoesje dat we bij de controlepost iets vergeten waren en dat gingen ophalen.We waren niets vergeten maar wilde aan de douanier vragen of die man daadwerkelijk van de politie was.. Dat was hij wel. Okee. Dus toch terug en paspoort afgeven. Hij stelde wat vragen en bleek best aardig te zijn. Hij begon over drugssmokkel en we praatten een beetje met hem mee en wilden vooral zo snel mogelijk verder. Hij gaf mijn paspoort terug en er zat een papiertje in. Zijn ‘visitekaartje'. Een papiertje met zijn facebookaccount erop en dat hij voor het Togolese ministerie van veiligheid werkte. Het kaartje zag er net zo professioneel uit als hijzelf.. Het was wel lachen.. Vooral toen bij de grens tussen Togo en Benin, Jacqueline het telefoonnummer van de douanier op een briefje tussen haar paspoort mee kreeg.. 12 uur later dan eindelijk terug in Porto, en lekker slapen...

Over 2 weken ben ik weer in Nederland en ik denk dat ik tussendoor nog 1x mn blog schrijf als het lukt. De foto's plaats ik allemaal als ik terug ben, dat is wat makkelijker :)

Hoop dat er goed carnaval gevierd is overal, dat heb ik helaas net gemist.. Volgend jaar maar weer :)

Dikke kus xx