Onverwachts terug in Benin - deel 2

De volgende plannen jullie weer te verlaten zullen nog wel even duren dus dacht laat ik eens een extra lang verhaal maken.. Ben inmiddels al weer 1.5 maand in Nederland maar had beloofd mn verhaal af te schrijven. Bij deze.

De kinderen en de reizen van het prachtige noorden :)

Wat gaan 2 weken snel voorbij als je het onwijs naar je zin hebt.. De maandag nadat ik mn blog geschreven heb ben ik terug naar het weeshuis gegaan en een van de kinderen deed de poort open, en gelijk weer dicht. Hij riep: ‘Je weet toch dat we jullie geweigerd hebben!?’ Dat waren niet echt zijn woorden, maar die van de zuster weet ik. Ik vroeg hem of hij Jocelyne, ‘de’ , wilde halen omdat ik graag even met haar wilde praten. Dat wilde hij wel.. Ik heb 10 minuten aan de poort gewacht en niemand is gekomen. Dat vond ik antwoord genoeg en heb dus niet nog een keer aangebeld ofzo.. Het antwoord was ‘nee’ en bleef ‘nee’.. Helaas. Had dus de middag vrij en heb een stukje door Porto-Novo gelopen en op de markt wat dingen gekocht, zoals een stuk stof voor een jurk. Ben vervolgens naar de kleermaakster gegaan, die mij direct herkende: Hey, yovo-lydvine’s friend! Ze is Ghanese en spreekt geen Frans maar wel Goun en Engels dus ik communiceer in het Engels met haar. Ze was blij verrast dat ik er weer was en heeft opnieuw mn maten opgenomen omdat ik iets was afgevallen daar en in Nederland de pondjes er gewoon weer aan waren gekomen, dacht ik. Moment of truth, mn maten waren allemaal exact hetzelfde als de vorige keer, in december, dat ze mat. Ze had mij opgeschreven als yovo-lydvine’s friend, omdat ze mn naam de vorige keer niet had onthouden. Ik heb nu een nieuwe pagina in haar matenboekje met mn eigen naam haha.

Dinsdag wilde ik even kijken of er al weer internet was, in bijna heel het zuiden was al sinds zaterdag geen internet omdat er overal weer kabels waren gestolen.. De maandag dat ik wel internet had was met een usb stick van iemand die het netwerk had wat het toevallig even wel deed maar dat was ook snel voorbij, want de zaterdag dat ik weg ging, meer dan 2 weken later dus, was er nog nergens internet. Als ik ging kijken bij mn vaste internetcafé zette de eigenaar altijd een stoeltje buiten voor mij zodat ik kon wachten als ik wilde, heel lief. Het gebeurt wel vaker dat er ineens weken geen internet is en dan heeft die man geen inkomen de hele tijd en hij moet wel z’n vaste lasten betalen.. Hij vertelde zn verhaal en hij deed niet zielig, maar had toch medelijden met hem. Ik had dropjes mee eigenlijk voor mezelf, maar heb hem maar het zakje gegeven en hij vond ze zowaar lekker haha. Toen ik zei dat hij ze allemaal mocht houden vond hij het een enorme ‘eer’ dat hij mijn Nederlandse dropjes op mocht eten, en hij heeft ze weer gedeeld met de mensen die in het internetcafé kwamen om te kijken of er al verbinding was.

Ik liep lichtelijk doelloos door de stad toen ik een voodoo-tentje zag. Het leek op de marché de feticheurs die ik in Togo gezien had, qua dierenhoofden enzo. Ik vroeg of ik er een foto van mocht maken en dat vonden ze goed. Sterker nog, ze vroegen of ik dichterbij wilde komen kijken. Okee :) Er waren 3 mannen die daar werkten die me vanalles uitlegden. Zoals dat ze muizen levend roosteren en van het as een sapje maken en die aan vrouwen geven die zwanger willen worden. ’Maar de vrouw heeft dan nog wel een man nodig.’ Joh. Er waren slagen in een pot, die er al 7 jaar inzaten. Dood, gemengd met alcohol. Zet dit in je huis en niemand zal inbreken! Heb er foto’s van gemaakt en gelukkig begrepen ze wel dat ik het allemaal wat vaag vond. Al wordt het met de tijd wel normaler om vreemde vehalen te horen en vreemde dingen te zien. Voodoo om je heen went. Ze hadden ook kameleons, en de regel is eigenlijk dat dieren die gebruikt worden voor de voodoo een natuurlijke dood moeten zijn gestorven. Behalve de muizen. En als je kameleons of wat voor dieren dan ook, gewoon in een bak of een kooi doet zonder eten, is de dood ‘natuurlijk genoeg’ om te gebruiken. Er lagen een paar dode kameleons in de bak en een paar leefden nog, en ik mocht ze bevoodoo-en met een stok. Een stok met haren van allerlei dieren eraan die gebruikt wordt tijdens ceremonies. Je slaat gewoon met dat ding, het lijkt wel een bezem soms, over het dier en het is klaar voor gebruik. Toen ik weer terug naar mn huis wilde gaan kwam ik onderweg Cyrille tegen, een jongen van de vriendengroep. Hij had het laatst al over een museum gehad in Porto-Novo dus we besloten er samen heen te gaan. Het was heel mooi, helaas mochten er geen foto’s gemaakt worden. Er stond een heel groot ‘in memoriam’ op de muur geschreven. En binnen waren er vooral veel foto’s van mensen uit alle landen die belangrijk zijn geweest in de periode van de slavernij. Met een stukje levensverhaal erbij.. En later waren er ook foto’s van mensen als Saddam Hussein en Khadaffi, wat recentere verhalen die dan niet op slavernij sloegen maar wel op oorlog en onderdrukking. En zelfs een foto van Bob Marley! Simpelweg omdat hij aanbeden wordt door de meeste Afrikanen :)

Daarna hebben we het oude paleis van de koning van Porto-Novo gezien. Elke grote plaats heeft een eigen konig (daarnaast heeft het land ook gewoon een president). De koning doet volgens mij helemaal niets alleen met een heleboel vrouwen trouwen. Roi Toffa 1er, koning Toffa de eerste, had meer dan 100 vrouwen. We hebben het paleis bekeken wat sinds kort niet meer bewoond wordt door de familie Toffa. Hoe je daar meer dan 100 mensen in kwijt kunt is mij een raadsel. En ze moesten allemaal samen 1 bad delen, die vrouwen! Een bad van 2 bij 2 ofzo. En op sommige plekken hangt er een ketting op een paar centimeter boven de grond. Als een vrouw dan alleen buiten de poorten mocht, zeer zelden, moest ze kijken of ze er wel overheen kon stappen. Namelijk, als ze er niet overheen kon stappen werd ze door ‘natuurlijke krachten’ tegengehouden en was ze vreemdgegaan. Dan werd ze opgehangen of vergiftigd.. Toen ik vroeg of zo’n ketting echt werkte (we waren met de gids, Cyrille en ik) krijg ik 2 hele overtuigende ja’s te horen. Zelfs van Cyrille.. Die is katholiek maar dit soort dingen die eigenlijk niet bij het katholicisme horen, geloven te meeste mensen toch ook in. Bijzonder J Na het paleis zijn we naar het nieuwe huis van de koning gegaan.. Een groot huis, en meneer kwam binnen, iedereen zat op de grond en ging voor hem knielen. Ik dus ook maar. Ik had géén idee wat de bedoeling was en ik durfde het niet te vragen want iedereen was stil. Nadat de koning even om zich heen gekeken had vroeg hij wat ik wilde doen. Ja, wat wilde ik eigenlijk doen? Ik wilde wat weten. De familiegeschiedenis. Dat had ik beter niet kunnen vragen.. Het duurde minstens een halfuur en het was in het begin wel interessant. Alleen het was steeds Frans en Goun door elkaar heen dus ik volgde het op een gegeven moment ook niet goed meer. Aan het einde vroeg hij of er vragen waren.. Ik wilde wel een foto maken maar durfde dat ook niet te doen omdat ze daar soms erg op tegen kunnen zijn (bang voor wat ‘Blankenland’ als beeld krijgt van Benin). ‘Mag ik misschien een foto maken van u?’ Hij schoot in de lach, en ik wist niet of het nou positief of negatief was. Dat mocht wel, alleen hij wilde zich eerst omkleden. Goed, wij wachten wel even. EVEN. Een uur. Meneer had zijn mooiste gewaad aan, een hoed op en kettingen om.. Op en top koning, dat wel. Zolang ik de foto’s niet ging verkopen mocht ik van hem wel een foto maken. Dat gedaan en de lange dag maar afgesloten met lekkere Béninoise (bier uit Benin) in een kroeg waar ze nog kerstballen aan het plafond hadden hangen.. Achja.. Het stond gezellig :)

De woensdag moest ik dus gaan verzinnen waar ik mn weken mee wilde vullen, aangezien ik niet meer in mn weeshuis terecht kon. Ik was er best down van. Was gekomen voor mn gezin en ook zeker voor de lieve kindertjes waar ik 3 maanden intensief mee om was gegaan. Vraag me tot op de dag van vandaag af wat er omgaat in het heeft van de non. En wat ze de kinderen ingepraat heeft..

Ik was aan het smsen met Nina, een Duits meisje dat in Adjarra werkte, en dorp nabij Porto-Novo. Gelukkig kon ik terecht bij het weeshuis in Adjarra. De kinderen daar had ik afgelopen kerst wel eens gezien maar herkenden mij natuurlijk niet. Ze hadden daar 7 kinderen en met mij erbij 4 vrijwilligers..Beetje teveel van het goede maar het kon niet anders. Nina had een elastiek meegenomen, een grote waar je met een groep mee kan ‘elastieken’. Hoe lang was dat geleden.. Basisschool in ieder geval. De kinderen vermaakten zich er prima mee en er was voor mij op dat moment een simpele geruststelling die door me heen ging. De kinderen in dat weeshuis hebben allemaal aids, en ze zijn toch zo fit en zo gelukkig. Spelen met iets wat ze nog nooit gezien hebben, lachen, springen, dansen.. Hoe mooi is het om dat te zien.. Onbetaalbaar mooi. ’s Middags zijn Nina, Rose en ik naar het zwembad geweest. Ik weet niet meer precies wat ik wel en niet al geschreven heb.. Rose is een Canadese stagiaire in het ziekenhuis in Porto J Een gezellige meid die als enige van de groep Canadezen (4 in totaal) met ons optrok. De rest deed alleen maar dingen met elkaar.. Die hebben echt wat gemist denk ik.

We zijn die avond met Johanna (een ander Duits meisje van Adjarra) en Nina uit eten geweest in Adjarra. Er is een restaurant daar waar ze heerlijke konijn serveren. Met pate rouge, dat is een mix van maismeel, water, tomaat en pepertjes. Het was heel gezellig en lekker. Johanna woonde in Adjarra, en aangezien Nina en ik terug moesten naar Porto-Novo begonnen we met het zoeken van een zem (motor-taxi) toen het begon te schemeren. Het was regenseizoen dus de wegen waren niet al te best en het had die dag ook geregend. Ik liep op mn witte Birkenstocks, die de andere maanden dat ik er was echt mijn steun en toeverlaat waren als je nagaat hoeveel je loopt daar. Ze waren uiteraard niet meer wit maar dat maakte me niet uit. Johanna had een zem gevonden, zij ging eerst naar huis omdat Nina en ik toch samen waren en anders moest Johanna alleen wachten. Het was inmiddels donker, niemand te bekennen, geen straatverlichting.. We hadden zo’n eind door de modder gelopen dat we naast moe ook nog eens verdwaald waren. Compleet gedesorienteerd liepen we al ruim een half uur.. Het klinkt niet lang maar het voelde als een hele nacht en we wisten niet hoe lang het nog ging duren voor we iets vonden. We liepen met licht van de telefoons en waren blij dat we elkaar hadden. We hadden nauwelijks telefonisch netwerk. Normaal gesproken is dat in Adjarra al bijna niet en in het regenseizoen (lees: onweerseizoen) sluiten ze het expres af voor de veiligheid, mocht het ergens inslaan. Er kwam een lichtje aan rijden, en dat bleek een man op een motor te zijn. We riepen heel hard ‘kékéno!’ wat je moet roepen als je aandacht wil van een zem. Het bleek geen zem te zijn.. Zo liepen we verder en hadden we geen idee welke kant we op moesten ofzo. Er stonden bijna geen huizen meer anders hadden we iemand de weg kunnen vragen. Uitendenlijk kwam er iemand aan die wel op ‘kékéno’ reageerde, al was het geen zem. Hij had ons zien lopen en wilde ons wel naar Porto-Novo brengen. Ja.. wat doen we dan? Hadden we echt een keus..? We zeiden dat hij ons naar het centrum mocht brengen van Porto en dan zouden we zelf wel verder naar huis lopen (zodat die man niet wist waar we woonden). We hebben hem betaald al vroeg hij eerst geen geld. Het was gewoon een aardige man. Hij zette ons in Porto af en Nina heeft Emeric gebeld, haar gastbroer en tevens vriend (nog steeds, al een jaar bijna!). Emeric heeft me naar huis gebracht en je kunt je niet voorstellen hoe blij ik was weer in een bekende omgeving te zijn waar zelfs even elekticiteit was op dat moment. Thuis heb ik maar niet aan mn gastgezin gezegd dat we verdwaald waren in het donker, dat zou waarschijnlijk hebben betekend dat ik niet meer weg mocht van ze in het donker. Nu ik het zo bedenk.. Mn ouders heb ik het volgens mij ook niet verteld.. Dan lezen ze het nu. Sorry!! Die avond heb ik met mn gastzusjes mn Goun even bijgespijkerd. Er zijn er niet veel in Benin die goed Frans kunnen dus een snelcursus Goun was niet verkeerd. Ik ken inmiddels zo’n 25 woorden! Heb ze voor de zekerheid allemaal opgeschreven, erg makkelijk is het niet..

Ik had nog steeds mn bankrekening daar dus ik wilde even wat geld pinnen donderdag, met mn Beninese pas dus. Dat was weer eens minder makkelijk dan gedacht. Normaal doet mn Ecobank-pas het overal in Benin maar nu dus niet. Voor pinnen heb je geen identificatie nodig dus ik had mn paspoort ook niet meegenomen. Gelukkig herkenden ze mij bij de bank en mocht ik zonder identificatie te tonen geholpen worden en uiteindelijk kon ik pinnen. Ik nam euro’s mee, had die ingewisseld voor CFA (hun valuta) en die gestort.. Ik had geld nodig voor de reservering van de bus naar Natitingou. Een tante van de familie werkt in Boukoumbé als non in een weeshuis en dan moet je 10 uur in de bus zitten naar Natitingou en dan met een busje door naar Boukoumbé. Ze had me in januari al uitgenodigd om te komen kijken daar voor een paar dagen, toen was het er niet van gekomen. Lydvine en ik besloten daarop samen te gaan, en 2 jongere zusjes gingen ook mee. Terug thuis heb ik eerst wat was gedaan, lekker weer met de hand J En mn gezin vond dat ik vooruit was gegaan met alles! Ik kon beter wassen, beter onderhandelen, beter met mn handen eten.. Beter Goun begrijpen! Die avond hebben Johanna, Charlotte (Frans meisje van Adjarra), Nina en ik een djembécursus gedaan. Het woord djembé kennen ze overigens niet daar, het heet tam-tam. De tam-tam leraar kwam bij Charlotte thuis en we hebben op het dak gespeeld. Totdat het enorm begon te regenen, toen zijn we onder een afdak gaan zitten. Regen is mooi en indrukwekkend daar.. We hebben de les even onderbroken om ervan te genieten. Lydvine en ik hebben die avond samen plantains gemaakt met rijst, mijn lievelingseten daar. We raken nooit uitgepraat dus zelfs als ik dacht: ik blijf thuis vanavond, ik ga vroeg naar bed.. Raakten we weer enorm aan de klets en werd het toch niet zo vroeg als gedacht. Het is een onwijs lieve meid en het is nu lastig met haar te communiceren omdat via de telefoon erg duur is en ze heeft geen internet. Heel jammer vind ik dat. Heb bedacht dat ik ze met kerst nu een pakketje ga sturen met foto’s van ons samen en pepernoten erbij haha.

Vrijdags hadden Cyrille, Nina en ik het plan opgevat om naar het strand te gaan in Cotonou. Op een uur rijden, en het was die dag wonderbaarlijk mooi weer. We namen de minibus zoals altijd en toen we bijna in Cotonou waren werden we ineens aangehouden. Het bleek te gaan omdat de bestuurder rechts had ingehaald.. Waaat? Dat doet iedereen daar. De regel is rechts rijden links inhalen en zelfs dat rechts rijden houden ze zich vaak niet aan. En dan een boete krijgen voor rechts inhalen? Nog nooit gehoord daar. Wel goed dat ze blijkbaar bezig zijn met de verbetering van het verkeer. Is wel nodig kan je stellen. De man moest 10.000 CFA boete betalen, ofwel 15 euro.. Dat is voor de meesten ongeveer een half maandloon. Hij was niet blij kan ik vertellen.. Op het strand hebben we Cyrille een beetje leren zwemmen. De meesten daar kunnen het niet en zijn daardoor bang voor water en ook voor pootjebaden. Hij vond het heel leuk dat we hem meenamen het water in, en op een gegeven moment een beetje te eng. Hij deed het prima voor een volwassen beginneling! Lekker chawarma gegeten daar. Het is niet hetzelfde als shoarma, meer zoals een Turkse pizza. Heerlijk. Lekker terug naar het ligstrand en daar genoten van muziek die werd afgespeeld op de telefoons van de mensen naast ons. Later hadden we het gebluetooth en nu luister ik ze zelfs hier in Nederland :D Veel Nigeriaanse muziek maar ook zeker Beninees en Ivoors. Terug in de bus hadden we afgesproken om te gaan kleden en uit eten te gaan met Emeric erbij. Emeric is een vriend van Cyrille, zo kennen we Cyrille dus. We zijn naar een vrouw gegaan die atassi verkoopt. Atassi is rijst met witte bonen, een saus naar keuze en vaak kaas erbij (kaas smaakt daar overigens naar plastic). Als je honger hebt is het wel te eten, die kaas. En een gekookt eitje erbij. Het was achter een soort poortje waar ze dat verkocht, naast haar huis. En er stonden zoveel mensen in de rij.. Er stonden overal kaarsjes en het was enorm gezellig. Inmiddels al wel 22.00 uur en dan smaakt eten nog beter als je honger hebt. En dit was écht lekker. Pure groenten erdoor, en er zat niet eens zand tussen. Wat op straat vaak wel zo is. Daarna wilden we weggaan naar een barretje en kwamen we erachter dat de band van Emerics motor leeg was. Gelukkig zijn daar bijna alijd wel mensen aan het werk en op straat dus die hebben ons geholpen en na een halfuur konden we de weg naar de bar vervolgen. Ineens zaten we daar alsof Nina en ik nooit weggeweest waren. Alsof we allebei al vanaf eind 2012 daar zaten.. Zij is er ook een aantal maanden geweest tegelijk met mij, en het was een leuk toeval dat we tegelijkertijd terug kwamen deze zomer. We konden goed met elkaar en mede door haar is mijn tweede keer Benin ook een geweldige ervaring geweest.

De zaterdag hadden we afgesproken met Cyrille en Rose om naar Abomey en Bohicon te gaan. Steden met veel geschiedenis een beetje richting het noorden, op 3 uur rijden. We hadden om 7u ’s morgens afgesproken bij de taxi’s. Lydvine had me naar de taxiplaats gebracht. Ze was toch wakker (is ze altijd vanaf een uur of 6). Aan de andere kant van de straat waar we afspraken zag ik Cyrille en Rose al staan. Johanna, Charlotte (een Frans meisje, ook van Adjarra) en de gastbroer van Charlotte waren vrijdags al naar Abomey gegaan en hadden daar een herberg gevonden. Ik wilde Lydvine gedag zeggen op het moment dat ze roept: ‘Doucement!’ Wat zoveel betekent als ‘kijk uit’ of ‘aan de kant’ en je de hele dag door dan ook overal hoort. Ik zette een stap opzij in de veronderstellig dat er iemand met een kar ofzo langs me heen wilde, de taxiplaats is naast de markt. Dat was dus niet het geval. Ik keek achter me en zag een man op de grond liggen, onder het bloed. Dit wordt lastig uitleggen.. Hij lag op de grond met een dranghek over zich heen, het dranghek stond rechtop. Hij lag eronder en had zn handen aan de spijlen vast. Hij was blijkbaar dood. Ik schrok, net als Rose die inmiddels was overgestoken. De rest van de mensen vond het uiteraard weer eens de normaalste zaak van de wereld dat er iemand dood op de gond lag. Ik vroeg of Lydvine wist wat er met de man was. ‘Hij is dood.’ Ja dat had ik gezien. Hoe, waarom lag hij hier? Haar antwoord was dat hij waarschijnlijk was aangereden en dat hij zich aan het hek heeft willen vastklampen. Hoe het dan kon dat het hek nog rechtop stond snapte niemand. Er kwam vlak daarna politie bij, en hij bleek er al vanaf 5u te liggen. 2 uur, midden op de weg. Hij had zijn eigen dranghek dus al en de politie had weer eens geen haast met een lijk opruimen. Overal, en dan ook echt overal lag bloed. Mensen liepen om hem heen en die weg werd gewoon gebruikt.. Alleen die paar vierkante meter die de dode man in beslag nam dus niet. Ik vind het nog steeds raar dat ik het niet zag voordat ik erop gewezen werd maar dat was waarschijnlijk omdat er zoveel mensen waren en er weinig ophef over was. In tegenstellig tot de andere keren dat ik daar doden op de grond zag liggen. We namen om half 8 de taxi en Rose is heel klein en smal dus die moest bij een vrouw op schoot.. We zaten met 4 mensen op de achterbank, dat is normaal geen probleem. Wel als je 2 enorm dikke vrouwen naast je hebt zitten. Rose zat dus 3 uur lang op de schoot van een vrouw naast mij haha.. Pas in Bohicon kreeg ze een eigen plek, en dat duurde maar 15 minuten want dat ligt heel dicht bij Abomey. We vonden de herberg en al snel bleek dat het water was afgesloten dus we kregen emmers met water om te douchen. Ze hadden een eigen put van de herberg dus ze waren wel goed voorbereid (wat je daar ook wel moet zijn..). We hebben gelopen met zn 6en om een paleis te kijken van de koning van Abomey wat wel heel mooi was en leek op het paleis van Roi Toffa. Er stond ook een mooi, groot, standbeeld van Behanzin. Een koning tijdens de slavernij die een halt toeriep aan de onderdrukking van de zwarten en daarom met zn arm vooruit en hand omhoog geposeerd staat. Onderweg daarheen kwamen we langs een gebouw waar een aap buiten aan een ketting liep.. We vroegen waarom dat was en zn baasje zou zo komen zeiden ze. Alsof je in een winkel je hond even buiten laat staan, doen ze dat daar dus.. Okee.. ’s Avonds was er een voetbalwedstrijd in een bar waar de mannen graag heen wilden dus hebben we het daar gezellig gemaakt :)

Zondag zijn we naar de markt geweest om tissus te kopen, doeken. Je kan er kleding van maken of gewoon als laken gebruiken, of als omslagdoek.. Ze hebben ze overal en over het algemeen vind ik ze prachtig kleurrijk J We hebben atassi gegeten en toen was het weekend alweer voorbij. Tijd om de taxi terug te nemen. We hadden allemaal een eigen plek (!) alleen toen we bijna in Porto-Novo waren hadden we een lekke band. Gelukkig was de chauffeur ook op alles voorbereid en had hij er binnen een kwartier een nieuwe band onder. Die avond heb ik afscheid genomen van Johanna en Charlotte. Ik zou pas over een kleine week terug naar Nederland gaan, maar zou in het noorden blijven dus hen niet meer zien. Adonis had me inmiddels gebeld, een vriend van Emeric en Cyrille/de oude gastbroer van Alex. Ado had een begrafenis van een schoonmoeder van een ex-collega.. Of wij ook wilden komen, Nina en ik. Ado en Cyrille zijn naast vrienden ook collega’s dus Cyrille zou er ook heen gaan. We zijn naar het feest van de begrafenis geweest en daar met de mensen gegeten, gezongen, gedanst en gedronken. Een hele leuke avond, de bedoeling van een begrafenis daar. Het was alweer veel te laat en ik moest nog naar de kleermaakster om mn jurk op te halen. Snel daarheen en hij was klaar. Heb hem gepast en moest alleen nog wat bijgewerkt worden. Rose woont daar dichtbij dus ben nog even bij haar geweest, dat hadden we afgesproken. Afscheid genomen van haar, terug naar de kleermaakster de jurk ophalen die nu wel goed was en lekker naar bed..

De volgende dag, maandag, om 8u de bus van Porto naar Natitingou genomen. Het was een supermooie bus, een échte bus zoals je een Europese touringcar kent. Airco!!! Ook wel eens lekker weer. Ik had expres niet ontbeten omdat ik al had gehoord dat er onderweg bijna niet gestopt wordt en er onderweg helemaal geen wc’s zijn. Ik had me wel voorbereid op de bosjes dus.. Dat was ik met eerdere (bus) reizen wel gewend daar o.a. op weg naar Togo en Ghana toen. In ieder geval, normaal is het niet gek daar dat iedereen overal plast buiten. Maar als een yovo (blanke, ik dus in dit geval) buiten plast is het onwijs interessant.

Lydvine en ik liepen een heel eind van de bus af de bosjes in en uiteindelijk toch zonder vieze mannetjes om ons heen kunnen plassen. De hele dag in de bus gezeten, muziek geluisterd, genoten van de omgeving. In het zuiden van Benin is alles plat, Nederlands plat. Richting het noorden krijg je de heuvels en dat is zo mooi. Je ziet alleen maar groen om je heen, rijdt langs weggetjes waar je niet wil zien dat er eigenlijk geen vangrail is, en onderweg kom je soms kilometers lang geen dorpen tegen. Dan zie je een paar huizen en denk je dat je bij een dorpje komt. Na de 3 huizen die je zag, is het dorp dan vaak ook weer afgelopen. Dacht als ik nu uitstap kom ik de mensen van ‘Groeten uit de rimboe’ tegen. Voor wie dat programma kent. We kwamen in Natitingou aan waar we de tante hebben gebeld waar we naartoe zouden gaan. 1.5u gewacht tot we opgehaald werden door een man die vaak chauffeur speelt voor de nonnen van het weeshuis in Boukoumbé. De reis naar Boukoumbé duurde 1.5 uur. Het is 50 km en alleen maar kleine weggetjes, niet geasfalteerd, heuveltje op, heuveltje af, en niet verlicht. We kwamen huizen tegen waar ik later nog wel foto’s van zal plaatsen. Het heeft al wel op facebook gestaan. Kleien huisjes, waar ze zelfs een verdieping op hebben gemaakt! Ze noemen het Tata Somba’s. De Somba is een volk uit Niger en Tsjaad, wat rondtrok door o.a. Burkina Faso, Togo en Benin. Zo is het gekomen dat in de grensgebieden (vooral tijdens oorlogen) de grensgebieden in Benin bewoond worden door Nigerezen. Ze hebben daar hun huizenstijl voortgezet. De Somba noemen hun huizen ‘Tata’dus vandaar Tata Somba. We zagen een paar van die huisjes en toen werd het helaas al weer donker. Na weer een uur rijden kwamen we in Boukoumbé, waar de tante (Elisabeth) ons opwachtte. Elisabeth was heel blij dat we er waren en had heeeerlijk eten gemaakt. Igname (yam) gefrituurd met pate rouge en plantains!! Er bleek geen stromend water en elektriciteit te zijn sinds een maand en in het dorp waren inmiddels ook geen waterflessen meer te krijgen. Ik drink daar wel gewoon kraanwater zonder problemen maar water uit een put (put met een soort reservoir wat ze daar hebben) had ik nog niet aangedurfd. Gelukkig had ik nog waterzuiveringsdruppels bij me dus ik kon gewoon drinken. Lydvine en de 2 zusjes die mee waren drinken normaal ook geen putwater maar kraan of flessenwater (flessen water zijn er in Porto altijd wel). We hebben samen de zuivering gebruikt en zijn lekker in slaap gevallen.

Dinsdag hebben we kennis gemaakt met de kinderen van het weeshuis. Had ik al gezegd dat in het weeshuis een herberg was waar wij sliepen? We stapten naar buiten om te gaan ontbijten en de kinderen waren al buiten aan het spelen op de schommels. Wat een schatjes! :D Ze wilden allemaal dat ik mee ging spelen, de schommel ging duwen en met me knuffelen. In het noorden zijn weinig blanken (voor zover je kunt stellen dat ze er in het zuiden eigenlijk ook niet zijn) en in Boukoumbé zien ze ze helemaal bijna nooit. Er was een ander Canadees meisje die ook in de herberg sliep, die een stage deed in Boukoumbé in het kader van natuurbehoud. Ze was er niet voor de kinderen (al was ze daar vaak bij), eigenlijk alleen voor de huisvesting wat daar ook kan. Na het ontbijt lekker met de kinderen gespeeld en gepraat en daarna zijn we naar een vriendin van Lydvine gegaan die na de hotelschool van Cotonou, in Boukoumbé een restaurant is begonnen. Op het terrein staat een mooie Tata Somba. Ze vertelde dat ze een hotel wilde beginnen en bezig was met Tata Somba hotels. Supergaaf! Alleen moet je op een manier wel toeristen krijgen.. Het is niet bekend en ook nog eens onwijs slecht bereikbaar. Er is maar 1 vliegveld in het land dus je moet na je aankomst in Cotonou nog minstens 14 uur in een bus zitten om in Nati te komen en dan zou zij moeten regelen dat de gasten worden opgehaald van de bus daar zodat ze ook naar Boukoumbé komen. En je kan zonder eigen vervoer Boukoumbé ook niet uit.. Hoe ze dat ging doen wist ze nog niet precies te vertellen, ze had er wel vertrouwen in :) We zijn terug gegaan om te lunchen en hebben daarna een heerlijke siesta gehad. Het ging even niet zo goed met Lydvine, haar vriend had al 3 weken niets van zich laten horen. Hij reageerde niet meer en ze wist niet hoe het kwam. Ze waren 2 jaar samen en dat is de tijd (zij is 23 hij is 38) dat je gaat trouwen en kinderen gaat krijgen dus daar had ze zich met hem ook enorm op verheugd. Het was erg lastig voor haar vooral omdat ze niet wist waarom hij zo deed en of er nog een toekomst in zat. Uiteindelijk heb ik ‘haar’ Paul gebeld (haar inmiddels ex heet ook Paul) om te zeggen dat ik in Benin was en om te vragen of we vrijdagavond even gedag konden zeggen. Hij kon helaas niet maar was blij verrast dat ik weer in Benin was. Lydvine had mij gevraagd dit te doen zodat als ik hem zou ontmoeten zij mee kon gaan en zij met hem kon praten. Daar wilde ik wel bij helpen maar is dus niet gelukt. Ze vond het erg zwaar en mede daarom was het de perfecte tijd voor mij om terug te zijn in Benin. We hebben zoveel steun en plezier aan elkaar. Voor haar was het ook een soort afleiding dat ik er was. Ondanks de cultuurverschillen begrijpen we elkaar zo goed en we kunnen echt zeggen wat we willen tegen elkaar. Na de siesta heb ik een heel eind gelopen en genoten van de uitgestrekte schoonheid van het land. Muziekje op, foto’s maken, beetje kletsen onderweg. Heerlijk. Niet iedereen vond het goed dat ik foto’s maakte, daar zijn ze ook helemaal niet aan gewend. Er waren zelfs mensen die geen idee hadden wat ik aan het doen was. Die wisten wel wat een foto was maar niet wat een digitale camera is. De Tata Somba’s zijn op de foto gegaan en af en toe wat spelende kinderen (als er geen ouders bij waren, die verbieden dat ten strengste). Het begon donker te worden dus ben heel snel terug gegaan en was net voor de bui binnen. Na het eten hebben we nog een hele tijd gepraat met Elisabeth. Ze vond mijn situatie heel vervelend en zou voor mij en ‘mijn’ Paul bidden dat we of samen, of met elkaar een goed leven zouden hebben. Ze snapte ook wel dat iemand die met mij een relatie aangaat behoorlijk wat moet accepteren qua hoe mijn reizende leven eruit ziet en zal zien. Ze zou overal voor bidden en dat vond ik onwijs lief van haar. Het is niet mijn overtuiging, al vind ik het heel mooi hoe die mensen denken. Ze denken écht aan je als ze dat zeggen. Elisabeth heeft dus nog nooit een relatie gehad, omdat ze non is. We maakten er later nog grapjes over.. Ze is heel open-minded voor een non. Samenwonen voor het huwelijk snapt ze zelfs. ‘Il faut goûter’, zei ze. Wat zoveel betekent als: Je moet proeven. Eerst proeven, dan trouwen. Haha.

Woensdagmorgen gaf ze aan dat ze naar de markt wilde met ons. In Togo. De grens is 4 km en dan een stukje verder is de markt. Ik zei is goed, alleen kost het wel wat tijd omdat ik dan bij de grens een visum aan moet vragen. Togo kan gewoon aan de grens (handig!) maar dat zou wel betekenen dat als ik mee zou gaan, het allemaal wat langer zou duren voor we de grens over konden. Ze zei dat het geen probleem was en ze me wel de grens over zou krijgen. Okee.. Nu moet ik zeggen dat ik daar weinig vertrouwen in had dus ik had genoeg geld meegenomen om een visum te kunnen krijgen. We reden over een weg waar ineens een touw over de weg hing. De grens blijkbaar. Dat betekende dat we links langs het touw moesten rijden om langs een grenspost(je) te gaan. Ik zat aan het raam met het raam open en de douanier zwaaide vriendelijk naar mij. Ik zwaaide vriendelijk terug en zo kwamen we aan de andere kant van het touw. Elisabeth kende die man en liet mij dus inderdaad gewoon gaan. Normaal gesproken is het enige wat bureaucratie kan verminderen: corruptie. Okee zo zwart wit is het niet maar als je geld betaalt gaat de meeste bureaucratische rompslomp een stuk sneller of wordt overgeslagen. In dit geval was de man ook zonder dat hij geld kreeg aardig en zo stond ik ineens weer in Togo. De vorige keer was ik alleen in Lomé (zuid) geweest dus vond het ook mooi om een dagje Noord-Togo te zien. Ze hadden daar hetzelfde eigenlijk als in Boukoumbé qua omgeving en producten. Het is gewoon de dichtstbijzijnde markt voor Elisabeth. Ze heeft eten gekocht, en Elisabeth en ik allebei dezelfde (simpele zwarte) slippers. Lekker op de markt van alles weer gegeten en vervolgens naar een weeshuis in Togo geweest wat samenwerkt met Elisabeth. Die kinderen waren uiteraard alleen maar blij dat we kwamen en zaten vol vragen en hadden net als bijna alle kinderen in weeshuizen daar een tekort aan liefde.. Er is simpelweg geen tijd voor. De nonnen zijn met te weinig om naast alle praktische dingen er ook nog eens voor de kinderen te zijn. En met vrijwilligers werken is een oplossing, maar hoe vind je die, als je geen internet hebt? Meer mensen aannemen is geen optie. De kids hingen letterlijk aan mij en dat was lief en sneu tegelijk. De schatjes. Na een paar uur gingen we terug naar het andere weeshuis om te eten en de kinderen begonnen te huilen toen ik weg ging. Nog erger dan de kinderen van Porto waar ik 3 maanden was geweest.. Realiserend hoe sommige kinderen het hebben komen er af en toe wel eens tranen in mijn ogen. Het liefste neem ik ze allemaal mee naar hier..

Donderdag hadden we niet echt een idee wat we gingen doen dus ik ben weer gewapend met mijn fotocamera gaan lopen. In totaal heb ik meer dan 500 foto’s gemaakt in die 2.5 week.. Vissende kinderen, mensen die het land bewerkten om zo eigen eten te hebben en een beetje te verkopen.. In de brandende zon. Op een gegeven moment liep ik langs een school die samenwerkt met Plan en een aantal andere organisaties. Op de muren van de school stond een stripverhaal over kinderen naar school laten gaan en dan pas relaties laten hebben.. Omdat er veel gedwonden huwelijken zijn en meisjes van school gaan, of al niet naar school gingen.. Daarnaast stond het ziekenhuis. Een klein gebouwtje wat moest zijn voor Boukoumbé en alle dorpen in een straal van zo’n 25 km. Ben dit keer niet naar binnen geweest omdat ik al een aantal ziekenhuizen in Benin gezien heb en weet hoe het er daar gemiddeld uitziet. Vreselijk. Terug bij het weeshuis zijn Lydvine en ik naar die vriendin van haar geweest die dat restaurant heeft. Heerlijk verse baobab gedronken. Een boom daar, de baobab, heeft vruchten waarvan ze het vruchtvlees laten drogen en daar poeder van maken. Later zijn we met haar naar een baobabfabriek geweest. Het was een gewoon huis waar ze apparaten in hadden staan om poeder te maken, heel leuk om te zien. Later die middag zijn Lydvine en ik naar een vrouw geweest, Nigerese, die henna zet. We hebben allebei dezelfde bloem laten zetten en een hartje op onze voet. Ze was er zelf niet zo goed in dus ze heeft een kind van de straat geplukt om bij ons op de huid te tekenen en heeft er zelf vervolgens henna overheen gedaan. Na het avondeten vroeg naar bed..

We moesten vrijdags namelijk om half 6 de auto in om om 7u de bus te kunnen pakken van Natitingou terug naar Porto-Novo. Ingestapt in de auto begon Elisabeth te bidden voor een goede reis en een goede gezondheid voor iedereen. Naast een standaardverhaaltje wat ik in de kerk daar wel eens heb gehoord wenste ze me ook veel geluk in de liefde toe. Wat een schat. Het gebed duurde minstens een kwartier en toen dat klaar was viel iedereen in slaap volgens mij. De weg was niet echt goed, al was ik dat inmiddels wel gewend en op elke rare weg ben ik in een minibus of auto wel in slaap gevallen. Platgedrukt tussen 20 anderen of niet. Wonder boven wonder, want dat had ik vorig jaar november, toen ik er voor het eerst was, niet verwacht. Onderweg was het nu 50km lang helemaal donker. Het enige wat je zag was het licht van de auto en meer niet. Nu kwamen we langs dorpen met alleen maar Tata Somba’s en dat houdt 99% van de gevallen in: geen elektriciteit. Nu was er dus nergens elektriciteit die dagen dus het was indrukwekkend donker om ons heen. Op het busstation van Nati hebben we afscheid genomen van Elisabeth en de chauffeur, en toen vertrok de bus gewoon vóór 7u! Iedereen was er, dit had ik nog nooit meegemaakt! Op tijd!? Zonder lekke banden en ongelukken zijn we teruggekomen aan het einde van de middag in Porto Novo. Ik had 1 tas mee naar Boukoumbé en 1 tas stond nog in mn kamer in Porto. Die ingepakt en snel naar de bar gegaan om van een aantal vrienden/kennissen/vrijwilligers afscheid te nemen. Ik had Lea gebeld dat ik weer weg zou gaan en die kwam ook nog even gezellig langs. Ondanks dat ik deze keer dus niet met de organisatie SYTO was, waar zij voor werkt, hebben we toch elkaar toch nog een paar keer gezien en vond het heel lief dat ze nog bij mn afscheid kwam. Na een klein uurtje ben ik iedereen gedag gaan zeggen en heeft Cyrille me naar huis gebracht zodat ik daar nog gedag kon zeggen tegen mn gezin en de overige familieleden die voor het afscheid even langs waren gekomen.. Tegen 21u zijn Lydvine en ik samen met de taxi naar Cotonou gegaan, waar ik de volgende morgen weg zou vliegen. Een vriendin van haar woonde in de buurt en we hebben daar samen met haar spaghetti met melk en suiker gegeten. Als je ergens een hele tijd vol van zit.. Vond het aardig dat ze daaraan had gedacht voor mij. Heb eventjes bij haar op de bank geslapen omdat ik op de onmogelijke tijd van 5u20 moest vliegen en dus al vanaf 5u ’s morgens wakker was die dag. Ik moest van waar zij in Cotonou woonde nog naar het vliegveld toe, en in principe rijden er ’s nachts in Cotonou wel zems alleen is het niet heel veilig dat te doen. Daarbij zou dat betekenen dat als ik niet om 1u al de zem naar het vliegveld zou nemen, maar om 3u bijvoorbeeld, dat ik de meiden ook wakker zou houden/maken. Ze zijn met me meegelopen en toen ik een zem vond hebben we afscheid genomen met de belofte elkaar op de hoogte te houden van ons leven en dat als ik (weer) terug wilde komen ik altijd welkom ben. Met 2 tasjes op mn rug onderweg naar het vliegveld gegaan en daar gewacht. Er waren voor de douane maar 8 zitplaatsen in de wachtruimte. Waarom zo weinig snapte ik niet precies.. Namelijk na de douane staan er bijna 100.. Die zijn wel genoeg en er gaan toch niet meerdere vluchten tegelijk van dat vliegveld. Op een gegeven moment wilde ik even naar de wc en mn tanden poetsen. Alle douaniers lagen te slapen met hun hoofd op de tafel (stiekem foto van gemaakt met mn telefoon) en ik zag nergens een bordje met toiletten en er was pas 1 iemand al op het vliegveld die ook moest vliegen met mijn vlucht en die wist het ook niet. Buiten plassen en tandenpoetsen ging me in dit geval wel net iets te ver dus liep naar de tafel toe.. ‘Excusez-moi..’ Geen reactie. ‘Monsieur?’ Het slapende hoofd voor mij kwam omhoog en keek me aan alsof het heel raar was dat ik hem de vraag stelde waar de toiletten waren. Ik moest de trap op zei hij en dan een van de grijze deuren moest wel een toilet zijn. Okee. Ik naar boven lopen, zaten al de 3 deuren op slot. Ik weer naar beneden.. ‘Monsieur..’ de deuren zitten op slot. ‘Oh. Ga dan maar aan de andere kant van de douane daar is een wc. Moet je wel je tassen hier laten.’ ‘Okee, mag ik wel mn tandenborstel en tandpasta eruit halen?’ ‘Nouja.. neem dan je tassen ook maar mee!’ Okee! Er zat 1 iemand achter de desk van de incheckbalie die wakker was geworden die het blijkbaar wel normaal vond dat ik om die tijd alleen en met bagage naar de wc liep. Terwijl ik ook gewoon in de ruimte daar had kunnen gaan zitten en te gaan wachten op mn vliegtuig terwijl ik officieel niet het land uitgeschreven was en niet gecontroleerd was op wat dan ook. In ieder geval, toiletten gevonden (lees: stinkhok). Er was daar volgens mij nog helemaal nooit schoongemaakt maar wat was ik blij dat ik kon en ook mn tanden kon poetsen. Door een andere douanier die even langsliep werd ik wel gek aangekeken toen ik de tandenborstel in mn mond had maar dat kon me weinig schelen. Toch terug naar de andere kant van de douane en rustig gewacht tot we konden uitschrijven en wél echt de douane over konden. De vorige keer dat ik het land verliet was er een douanier die het leuk vond te doen alsof mn visum en paspoort niet klopten ‘omdat mijn lach naar hem zo mooi was’ en hij mij bij hem in Benin wilde houden. Ik lachte me ziek natuurlijk en dit keer was er een andere douanier met hetzelfde soort verhaal.. ‘Jij mag niet weg. Je blijft bij mij!’ Dus ik vroeg of ze dat altijd zeiden omdat ik in februari dat ook al gehoord had haha. Hij zei: ‘Neee! Alleen tegen jou!’ Jaja monsieur. Toen ik eenmaal het vliegtuig in was werd ik pas wakker in Lagos, Nigeria. Die vlucht duurt 15 minuten en ik had gewoon het opstijgen en de landing compleet gemist zo moe was ik. Ik werd wakker gemaakt door een steward die wilde weten of de bagage boven mij ook echt van mij was. Omdat er in Lagos een hele lading uitstapt controleren ze of iedereen wel zn eigen bagage meeneemt. Ik keek denk ik niet al te vriendelijk want ik was even gedesorienteerd én ik werd wakker gemaakt. Al snap ik het wel. Na mij werd de jongen schuin voor mij wakker gemaakt. Die trok een gezicht naar die steward waarvan ik denk dat het op mijn gezicht leek toen hij mij wakker maakte haha. In Lagos wordt ook getankt en dat duurt alles bij elkaar een uur. Er waren veel mensen uitgestapt dus we waren met 15 mensen over. In een Boeing 737. Ik dacht nog er komen vast wel veel meer mensen bij.. Not. Met 25 mensen vlogen we terug naar Casablanca. Daar aangekomen moest ik van een medewerker met hem meelopen. Ik zei nog ik moet naar de transfer. Hij vroeg waar ik heen moest en ik zei Amsterdam. Dan moet je met mij mee! Okee, dat zal dan wel. Bleek dat die man dacht dat ik uit Casablanca kwam en dus een ander ticket nog moest hebben ofzo.. Maar die had ik al in Cotonou gehad. Hoefde me dus ook niet Marokko uit te schrijven wat hij wel wilde gaan doen, want daar was ik nooit geweest. Hij schrok toen ik zei dat ik geen visum had voor Marokko, maar toen ik uitlegde dat ik zojuist uit een ander vliegtuig was gestapt en hier alleen moest overstappen was het goed. Je zou zeggen dat die man dat soort situaties dagelijks meemaakt dus waar het mis is gegaan weet ik ook niet. Het was even ingewikkeld en vervolgens kon ik gewoon door naar mn vliegtuig voor Amsterdam. Daar aangekomen de trein gepakt om terug naar zwolle te komen. Ik was helemaal kapot en toe aan eten en mn bed. Bij Dronten stopte de trein ineens. Handrem.. Wat zou er zijn? Er werd omgeroepen dat er onderzocht zou worden en na 10 minuten stilstaan gingen we weer rijden. De conducteur riep met een klein pretje in zijn stem om: ‘Een van de reizigers wilde met de noodrem de deur van de wc openen.. Zijn welgemeende excuses voor het ongemak..’

En dat was het weer.. Tot een volgende keer!

Onverwachts terug in Benin

Dag lieve iedereen,

Lichtelijk onverwacht, ook voor mezelf, weer terug op de plek waar ik een aantal maanden geleden een hele fijne tijd heb gehad. Benin. Even kort; Paul heeft de relatie uitgemaakt 2 dagen voordat we samen op vakantie naar Italie zouden. We verschillen te veel en dat zorgde voor problemen samen, dus misschien maar beter ook zo. Al weet ik dat nu nog niet écht maar dat zal nog wel komen. Dat gebeurde 1.5 week geleden op zaterdag. Nouja, wat doe je dan? Had 3 weken vrij van mn werk dus moest wel min of meer in deze weken weg als ik nog wilde. Heb gevraagd aan Lea of het gastgezin vrij was, en dat was zo. Ondanks dat ik nu hier ben zonder organisatie wilde ze me wel helpen. Ik heb Lydvine gebeld, en ik was welkom, mn kamer was vrij en ik mocht gewoon komen. Dat was allemaal zaterdagavond. Zondag vlucht geboekt, maandag naar de ambassade visum regelen, dinsdag inpakken, woensdag vertrekken. Lydvine en Frejus, een neef, kwamen me ophalen van het vliegveld, waar ik 4.30u aankwam. Zij kwamen pas om 7u want er waren wat problemen met de auto, die van frejus heeft geblindeerde ramen en dat mag niet zonder toestemming.. Ze moesten bij een péage blijven wachten op politie en na de boete van 3 euro mochten ze verder.

De eerste dag vooral veel geslapen. 's Middags naar de kinderen van het weeshuis geweest en die hebben me het eerste halfuur niet losgelaten :) Een paar zijn inmiddels geadopteerd en wonen in Italie. Die avond uit geweest met Nina (die is ook weer terug, ze heeft nog steeds een relatie met Emeric, haar gastbroer), Emeric, Adonis (oude gastbroer Alex) en Cyrille, een vriend van hun. Het was erg gezellig en leuk om iedereens verhalen te horen. Gelukkig gaat het goed met ze.

Vrijdag praktische dingen gedaan zoals naar de markt en de bank. Bij de bank herkenden ze me nog, 'heeeeee! Je bent er weer!?'' Lachen joh, ze vonden het geweldig. En gedag gezegd tegen de mensen waar ik veel kwam de vorige keer, familie, bepaalde verkopers, internetcafe etc. Vrijdagmiddag wilden Jacqueline en ik weer naar het weeshuis gaan maar de zuster was ineens kwaad en begon te krijsen dat ze geen blanken en vrijwilligers meer wil zien want wat wij doen is slecht voor de kinderen en wij zouden ook de kinderen slaan volgens haar. Pardon???? Zij slaat erop los en wij doen helemaal niets verkeerd. Hooguit anders maar haar argumenten zijn nergens op gebaseerd. Enfin, ze wil niet meer. Jacqueline en ik hebben daarop nog maar een tour gemaakt de markt over, ananas en mango gegeten, en later bij haar huis nog even bijgekletst. Ze vertrok zaterdag, na 6 maanden hier, en ze mocht zelfs geen gedag zeggen tegen de kinderen.. Sneu he. Ik ga vanmiddag nog even naar het weeshuis toe om met die zuster te praten, misschien verandert ze van gedachten. Zo niet zou ik het heel jammer vinden. Er is nog een ander weeshuis waar Nina en 2 anderen zijn nu. Daar zou ik heen kunnen en heb ook nog dingen die ik wil doen en zien dus de tijd vullen komt wel goed.

Zaterdag was de verjaardag van Lea met alle vrijwilligers en familie en vrienden van haar. Heel leuk en ze was heel blij me weer te zien en hoopte dat dit verblijf in Benin nu me goed zou doen. Lekker Beninees eten gehad, soort rode puddig, en gefrituurde banaan, i love it. Daarna met 10 mensen in een auto voor 5 naar een cafe gegaan met dezelfde groep als donderdag en nog 2 meiden, Johanna uit Duitsland en Charlotte uit Frankrijk. Zij zijn van het andere weeshuis. Opnieuw gezellig gefeest, gedroken en vooral gedanst. Toen ik tegen 5u in mn bed lag en me realiseerde dat iedereen binnen 2 u op zou staan en geluid zou gaan maken, had ik nog geen spijt want het was het waard :)

Gisteren familiebezoek gedaan en Melkior, neefje van 2 jaar herkende me nog! 'Chayenne!' Hij kan het niet zo goed uitspreken maar hij bedoelde mij haha. Daar hoorden we via via dat er een minibus de rivier in was gereden. Wij erheen in de auto, het was niet ver. De brug in Porto-Novo, richting Cotonou, waren ze op een of andere manier af gegaan. Niemand weet hoe hier. Ze zeggen 22 doden, daarintegen blijkt dat ze geen lichamen gevonden hebben. Niemand hier kan zwemmen.. Hoe ze bij die 22 komen dan, ik denk dat ze gewoon zijn uitgegaan van gemiddeld aantal mensen voor zo'n busje. (Waar er 15 inhoren). Ze hebben een uur naar lichamen gezocht en toen het busje eruit getakeld was zijn ze maar gestopt met zoeken (??). Heel de stad had zich verzameld, geen politieagent denkt eraan een stukje weg af te zetten ofzo, alleen de brug zelf. Ik heb vooral een heleboel mensen gezien en de rivier op afstand, niet het busje oid. De politie reed weer weg en begon met wapenstokken mensen aan de kant te slaan. Wij stonden 2 meter van die weg af, en vlak voor ons werd er geslagen, en toen was er het domino-effect. Bijna iedereen viel. Lydvine had Melkior in haar handen en zij viel op haar rug, ik stond nog en pakte Melki van haar over die inmiddels ook op de grond lag. Op wat zand op de kleren na bleek het mee te vallen bij Lydvine en Melki ook. We hadden donderdagavond met de groep nog gezegd naar Cotonou te gaan voor het strand zondag. Zaterdag hadden we daar het zwembad in Porto-Novo van gemaakt omdat we anders rond 10 weg moesten hier om een beetje op tijd op het strand te zijn. Het regende hard dus uiteindelijk allebei niet gedaan. Gelukkig.. Wij hadden rond 10u dus anders zo'n bus gepakt en deze is rond 11u te water gegaan.. Het zijn hier echte ramptoeristen. De lichamen liggen nog steeds ergens in dat water nu. Ik vertelde dat als dat gebeurt in Nederland, er bijna niet gestopt wordt tot ze iedereen hebben.. Als het moet zijn ze dagen bezig met zoiets. Hier kijken ze met een schuin oog, vinden niets, jammer dan.

Eind van de middag ga ik naar de zuster toe om te praten, en dat zal ook een deel van mijn planning gaan bepalen de komende 2 weken. Zo lang blijf ik nog dat had ik nog niet gezegd volgens mij. Gaan vrijdag met een groep uit eten en aanstaand weekend met Johanna en Charlotte naar Abomey. Een stad met veel historie en bloed en slavernij, was ik nog niet geweest. De week daarop ga ik misschien naar een tante die in Bukumbé of hoe je het spelt woont, bij Natitingou, in het noorden. Die is zuster en woont en werkt in een weeshuis. Ze had in januari al gezegd dat ik welkom was. Het is wel iets van 12u met de bus dus moet op tijd terug zijn voor mn vlucht zaterdagmorgen, de 13e.

Dikke kus en deze keer kan ik nu al zeggen: tot snel!

Laatste verhaal uit Benin

Lieve mensen,

Dit was het dan.. Benin 2012/2013.. Heerlijk.

De afgelopen weeknog een paar voodoofeestjes gehad en lekker gewerkt, en het strand in Cotonou nog maar een bezoekje gebracht met Alex, Nina en Jacqueline. Alweer zo'n vakantiegevoel!

Jocelyne heeft het geld van de donaties in ontvangst genomen en met Gloria, de hoofdverantwoorelijke zuster overlegd over de precieze bestemming.Ik hoor het morgen. Gloria komt uit Peru en woont al 25 jaar in Benin, lieve vrouw en heeft dan wel duizend keer bedankt voor de goedheid. Bij deze nogmaals, bedankt!

Charlie, een vrouw met wie ik op straat regelmatig praat, oorlogsvluchhteling uit Ivoorkust, is 7 maanden zwanger. Ze zegt me elke morgen gedag en dan kletsen we wat. Haar zus is meegevlucht en sinds een paar jaar woont ze in Porto-Novo en verkoopt ze rijst. En als ze gaat bevallen van een meisje, gaat ze het vernoemen naar mij! Lief he, ik dacht eerst dat ze een grapje maakte. Als er klanten zijn zegt ze nu wel eens, 'dit is nou Charlaine!' Haar telefoon is laatst gestolen dus alsze geld heeft voor een nieuwe gaan we bellen of het kindje een jongetje of een meisje is geworden..

Gisteravond afscheid genomen van collega's, vrienden en lekker gefeest. Helaas kon niet iedereen erbij zijn dus van Solene, Estelle en Lydvine neem ik deze week afscheid. Het was heel gezellig en hebben dan ook veel te veel foto's gemaakt die jullie later zullen zien. Donderdagmorgen neem ik van de weeskinderen en de zusters afscheid, donderdagmiddag van de school. Gek is het toch wel, en vind het dan ook jammer om zo'n prachtig, lief en veelzijdig land achter te laten. Over een maand is bijna iedereen weer terug naar eigen land en blijft alleen Jacqueline nog over hier. Er zijn voor SYTO nog geen nieuwe aanmeldigen voor deze projecten. We hebben veel samen gedaan in korte tijd dus dat zal voor haar ook wennen worden zonder mij zei ze haha. Ze is er net even bij komen zitten zodat we de foto's kunnen uitwisselen.

Dat gaan we nu doen, en dan is dit het laatste verhaal vanuit Benin. Misschien dat ik in Nederland nog 1x schrijf over de laatste week maar dat zien we wel..

Lieve iedereen,

bedankt voor de support op alle manieren naar mij toe in dit verre, warme land. Er zijn blogs meer dan 200 of zelfs 300x gelezen! Ik ga jullie snel weer zien, en kan niet wachten mijn lieve vriend Paul weer in de armen te vallen op Schiphol..

Je vous aime.

xxxxx

Togo en Ghana!

En dan toch.. Togo, Ghana.. Eindelijk ! :)

Het was echt een weekje vakantie afgelopen week. Heerlijk. We zijn vrijdagmorgen om 7u vertrokken vanuit Porto-Novo. Weet niet of ik het de vorige keer verteld heb maar het was nogal een gedoe om alles te regelen qua vervoer. Uiteindelijk heeft een buurman die als taxichauffeur werkt ons tot Lomé gereden. Het is verboden voor Togolese taxi's de grens met Ghana over te gaan en andersom ook. Je moet de grens tussen Benin en Togo en Togo en Ghana te voet over. Ook de Afrikanen, iedereen. Als je geen identiteitskaart hebt en je er wel Afrikaans uitziet, betaal je 500cfa (nog geen euro) aan de politie, die dat dan weer in eigen zak steekt vaak, en dan mag je de grens over. Voor ons yovo's ligt het iets ingewikkelder. Formulier, formulier, stempel, verklaring van residentie in Benin, etc.. Het duurde maar een kwartier, al was het een kwartier van onzin. Jacqueline en ik wonen niet in dezelfde familie maar dat is vaak wel net zo makkelijk om het zo aan te geven bij de grenzen. Dat scheelt heel veel invulwerk en dus tijd.

In Togo is het een uur eerder dan hier, we kwamen rond de middag aan en hadden 1 nacht een hotel gereserveerd in Lomé, de hoofdstad en tevens de laatste stad voor de Ghanese grens. Togo is zeer klein (50 km breed) dus je bent er zo door. In Lomé kan je vrijwel alles lopend doen. We hadden de tassen in het hotel gelaten en zijn naar de grote markt geweest. Mango's en ananassen waren onze brunch. Ohja en dropjes. Vrijwel de hele weg van de kustlijn van Togo is geasfalteerd. ( !!) Heerlijk. We hebben wat souvenirtjes gekocht en Jacqueline een broek. Meneer de verkoper van de broek vroeg wat we aan het doen waren en wat we nog van plan waren. We hadden gehoord en gelezen van de marché de fetish. Een voodoomarkt waar je dierenhoofden met medicinale werking kan kopen. De verkoper en een vriend van hem, beiden rasta's, zijn met ons meegegaan naar de markt. In Benin heb ik bijna geen rasta's gezien, in Togo en Ghana juist heel veel. Als je, zoals de verkoper, Gérard heet, en rasta bent, heet je Rastagérard. Ze hebben een gids voor ons gevonden en die heeft ons over de markt geleid. Het is niet groot maar zeker ineressant. Of grappig, of eng, hoe je het wilt noemen. Als je binnen komt staan er allemaal tafels buiten met hoofden van dieren erop. De regel is dat de dieren een natuurlijke dood moeten zijn gestorven en niet afgemaakt mogen worden. Hoeveel daar in de praktijk van terecht komt durf ik niet te zeggen. Er liggen apen, luipaarden, ratten, krokodillen, gekko's, varkens, alles. Je mocht wel, betaald, foto's maken. Dus die komen gezellig erbij binnenkort :) De chef de fetish, ‘baas' van de markt, zit de hele dag in een klein kamertje mensen te helpen genezen en toeristen af te zetten. De bedoeling, als je animist bent, is dat je daar naar binnen gaat en je probleem voorlegt. Last van je botten, ongelukkig in de liefde, vermoeidheid.. Tegen alles heb je wel iets. Dan bepaalt de chef wat je nodig hebt. Dat is dan bijvoorbeeld een apenhoofd. Dan gooit de chef een paar keer met schelpen, als een dobbelsteen, en daar komt een prijs uit. Als je wilt kan je onderhandelen met de geesten (die hebben invloed op de uitkomst van de schelpen). Ben je eruit, dan pakt de chef het hoofd van de aap en doet dat is een bakje en gaat het vervolgens fijnstampen en dan heb je een poedertje van je apenhoofd. Het is dus een schedel met nog een beetje huid zo hier en daar. Dan neem je dat mee naar huis en moet het als zeep gebruiken. Daarna ben je weer jong, fris en fruitig en genezen. Wij hebben ook een ontmoeting gehad met de chef. Helaas mochten we binnen geen foto's maken. Een oude man zat op een krukje ons in de plaatselijke taal te verwelkomen. De gids vertaalde alles want die man praatte geen Frans. Hij liet een aantal stukken zien die bijdragen aan geestenverdrijving, geluk, gezondheid enz. Hij heeft alles uitgelegd over een ketting met 42 kruiden erin die geluk en gezondheid geeft, en ook iets over een houten dingetje met een stokje erin. Beetje lastig uit te leggen. Je moet dat gebruiken als telefoon, voordat je gaat reizen. Je praat in het gaatje van het hout, en vraagt om een voorspoedige reis. Dan pak je het houtje wat erbij hoort en stopt dat in het gaatje zodat je wens in het houtje blijft. Je kan de dingen daar ook kopen, en ik wilde graag de ketting en de ‘telefoon'. Nadat chef met de schelpen had gegooid kwam eruit dat ik voor de 2 dingen 30.000 cfa moest betalen. 50 euro. Ik dacht het niet, vriend :) Kunt u de geesten vragen of ze bereid zijn te onderhandelen ? Nog een paar keer de schelpen gooien... En ik had geluk. Dat wilden ze wel. Gingen ze ook akkoord met 4.000 cfa ? Weer met de schelpen gooien. En weer had ik geluk. De geesten stonden aan mijn zijde. Nu voor Jacqueline. Zij wilde ook de kruidenketting. De geesten vroegen 15.000 cfa. En ze wilden ook wel onderhandelen, en zij kwamen samen uit op 2.000 cfa. Dezelfde prijs als ik en best redelijk. Ook zij had geluk. Ik wilde vragen of er ook wel eens iemand geen geluk had maar dat deed ik maar niet. Het grappige was dat hij steeds met 4 schelpen gooide en dat rechtop of op z'n kop de prijs bepaalde. Jacqueline en ik hadden dezelfde prijs maar onze schelpen lagen wel anders. We vroegen hoe dat kon en zijn antwoord was dat hij de prijs niet kon zien maar voelen. Okee. Rastagérard en zijn vriend liepen een stukje met ons mee en later hadden we geen zin meer om te lopen dus hebben we de zem naar het hotel genomen. We wilden even wat eten in het hotel en daarna niet te laat slapen. We liepen naar het restaurantje toe wat bij het hotel hoorde, en wie zagen we daar ? Ian. Ian zagen we bij de Ghanese ambassade in Cotonou al 2x toevallig en hij had ook voorgesteld een stukje samen te reizen. Hij had zn nummer gegeven en wij hadden hem gebeld maar het bleek niet het juiste nummer te zijn. Per toeval zat hij dus in hetzelfde hotel op dezelfde dag. We hebben samen gegeten en veel gekletst, hij komt uit Washington en is een jaar of 25, reist voor zn werk door West-Afrika en gaat binnenkort in Ouagadougou (Burkina-Faso) wonen. Een uur laten kwamen rastagérard en zijn vriend ook nog naar het hotel omdat ze wisten dat er elke vrijdagavond muziekavond is.. En zo zaten we met zn 5en te eten en livemuziek te luisteren. Ik moest denken aan een uitspraak die ik zag ik het boek van Floortje Dessing. ‘Wie alleen reist, reist nooit alleen.' Nu waren wij sowieso samen maar ik kon me ineens heel veel bij die uitspraak voorstellen.

De volgende dag was het ongeveer 1.5 km lopen tot de grens. We hebben er een halfuur over gedaan om Togo uit te komen en Ghana in te komen. Vervolgens weer een uur wachten tot de minibus die ons naar Accra zou brengen vol was. We waren lichtelijk moe en we zijn bijna elk uur een keer gestopt omdat er drugscontroles waren en voor ons weer paspoortcontroles. Ik snap niet helemaal waarom dat zo vaak moet maar okee. Er zat een man naast ons in de bus en toen we uitstapten om het politiebureau binnen te lopen riep hij ons nog na : ‘Don't give them anything !!' Beter gezegd ; draag niet bij aan de corruptie hier. We moesten alleen weer wat formulieren invullen en het was klaar. De 2e keer dat we stopten was echt bizar. Ik had mijn rugtas, een plastic tasje en een fles water in mn handen. Ik stapte het busje uit om naar het politiebureau te lopen en wilde mijn rustas goed doen. Daarvoor zette ik even mijn fles water op de grond. ‘You ! Take your water off the ground ! Now !' Eeuhm.. ‘Sorry.. I just wanted to...' En toen wees mevrouw de politieagent naar het kantoortje. ‘GO !' Okee.. Er was een jongen zonder identiteitskaart en die moest ook mee het bureau binnen. Er waren 2 deuren en hij nam per ongeluk de verkeerde deur. Hierom werd hij met de wapenstok geslagen en naar de juiste deur gedirigeerd. Hij wilde nog uitleggen dat hij niet wist welke deur maar die kans kreeg hij niet. De eerste kilometers over de grens zijn niet geasfalteerd maar na een paar minuten wordt het snelweg ! Snelweg.. ! Dat had ik in geen weken gezien. Relaxt.. Zo kan je tenminste slapen in de bus. Aangekomen in Accra vallen er direct verschillen op. Ik merkte dat ik niet alles met Nederland of Europa vergeleek maar met Benin. Zo hadden ze dus een snelweg, mooie, nette gebouwen, een groot voetbalstadion, en de meerderheid loopt in westerse kleding. Zeer weinig lopen in Afrikaanse traditionele kleding, dat vond ik wel jammer want dat siert het straatbeeld vind ik. Verder doet iedereen ook gewoon zn behoefte op straat en dat stinkt nog meer omdat er daar dus asfalt ligt en het zand, zoals hier, niet kan absorberen. De eerste avond weer een markttochtje gedaan en pizza gegeten! Pizzaaaaa heerlijk, dat kennen ze hier in Benin amper. We sliepen in een hostel op een 8 persoons kamer, alleen voor vrouwen. Gezellig ! We hebben in totaal een Noorse, Zweedse, Noord-Ierse, Zwitserse, Duitse en een Nederlandse op de kamer gehad. Een ander Nederlands meisje. Gek, zo ineens weer Nederlands in real-life te praten. Bijna iedereen kwam voor SYTO Ghana, en die hebben dan hun eerste dagen in het hostel, zoals wij dat in een gastgezin een Cotonou hadden. Ook een paar reizigers en meiden voor een stage. Het gekke is dat het natuurlijk niet je vriendinnen zijn maar je op de een of andere manier wel zoiets hebt samen. Elisabeth, de Noord-Ierse vrouw van 42, had problemen met haar geld, pas, kon geen Ierse ponden wisselen, had geen goed contact met SYTO.. Het ging niet helemaal lekker in ieder geval. Ze miste haar kinderen, ze heeft een eigen zaak en maakte zich veel te veel zorgen. SYTO had haar min of meer alleen gelaten de eerste dag dus Jacqueline en ik hebben haar meegenomen naar het strand. Vlak voor vertrek kwam de vrouw van de receptie naar onze kamer. ‘Er zijn 2 mannen die vragen of jullie mee willen naar het strand.' ‘Okee.. Wie dan ?' ‘Ze zijn heel aardig, en wit, net als jullie !'. Het waren 2 Indiers. Die zijn niet wit haha maar voor een zwart-zwarte Afrikaan wel. 1 Was echt Indisch en de ander leek meer op een Italiaan en woonde in Dubai. Zakenpartners die werkten met olie, olieschepen, en goud. Goed gezelschap dus haha. We zijn met zn 5 en naar het strand gegaan en alweer pizza gegeten daar. De 2 hadden een businessmeeting in het hotel dat aan het strand grensde. Het leek daar alles behalve Afrika. Als je zegt je bent in Nice geloof je het ook. Veel blanken en mooie zwembaden, pizza en cocktails.. Fijne dag en ‘s avonds in de bar buiten met zn allen gedronken. Fahran, de ‘echte' Indier, kreeg al snel de bijnaam Mr. Fixit omdat hij alles oploste en regelde voor Elisabeth. Terug in het hostel hadden we weer nieuwe kamergenoten en dat bleek dus ook een Nederlands meisje te zijn die voor een afstudeeronderzoek in Ghana verbleef. Iedereen leende elkaar alles wat kwijt of vergeten was. 1 meisje was haar koffer kwijt, dus iedereen deelde en zo was iedereen weer blij :) De één leende shampoo, iemand anders medicatie, malarianetten, wereldstekkers, tandpasta, telefoons, geld, everything. Het was erg gezellig en zo hebben we zondagavond om 2u ‘s nachts, alweer, pizza gegeten met de kamergenoten.

De volgende dag hebben Jacqueline en ik de bus genomen naar Cape Coast, 2.5 uur van Accra. Op 30 km van daar is een National Park met een regenwoud. Het was een relaxte busreis, over asfalt dus, en nog een verschil met Benin is dat er in het zuiden van Ghana al heuvels zijn. Benin is plat. We hadden nog veel te lang gekletst op de kamer dus we waren weer niet zo fit haha. We hebben een wandeling gemaakt van een uur over een houten loopbrug en het zag er wel heel mooi uit. Je ziet er geen dieren, dat was wel jammer. De uitzichten waren prachtig en doordat je tussen de bomen loopt, op zo'n 40 meter hoogte, is het ook niet zo warm. Daarna de bus terug naar Cape Coast, ze hebben een mooi strand en er was een djembéshow, gaaf om te zien. Vervolgens weer de bus terug naar Accra, om een avondje toch maar goed te slapen.

Dinsdagmorgen naar de bank geweest (mijn Nederlandse pas werkte) en de bus genomen naar Tantra Hill. Een wijk van Accra, waar een moeder van een vriend van Jacqueline woont. We hadden een ananas gekocht als cadeautje. Tantra Hill is heel groot en de beschrijving die we hadden gekregen van haar vriend was niet voldoende om het huis te vinden. Huisnummer 11. We zijn in dezelfde straat 3x huisnummer 1 tegengekomen, dus het was een zoektocht van 1.5u in de hitte voor niets :) We hebben de ananas uiteindelijk aan de nachtbewaker van het hostel gegeven die er erg blij mee was haha. Einde van de middag nog even lekker naar het strand geweest en daar hoorden we dat er woensdagavond een groot reggaefeest was. Dan zouden we eigenlijk in Lomé zijn.. Maar we hadden nog niets gereserveerd voor daar. Ter plekke het plan omgegooid en besloten nog een extra nacht te blijven in Accra en dan in 1x terug te gaan naar Benin zodat we dat feest nog konden meemaken.

Woensdagmorgen weer naar de markt geweest om kleren te halen voor het feest. We hadden allebei precies meegenomen wat we nodig hadden dus goede reden nieuwe kleren te kopen. Een rok en een hemdje, en Jacqueline een hemdje en een jumpsuit. We hadden wat rasta's ontmoet die vroegen of we woensdagavond de voetbalwedstrijd wilden komen kijken. Leuk, why not. De wedstrijd was op een groot scherm en een klein tv'tje te volgen. De sfeer was er goed en dat kwam misschien ook omdat je in Ghana legaal alles wat je wilt mag roken op het strand.. Het is verboden in de stad te roken maar dat ter zijde. Ghana verloor en had 1 goal door een penalty maar dat mocht de pret voor de feestavond niet drukken ? De taxi terug naar het hostel maakte een ongelukje met gelukkig alleen blikschade, aan de andere auto.. Valt me nog mee dat dit het eerste ongeluk is hier waar ik zelf bij betrokken was. Er werd 3x over en weer geschreeuwd en toen was het goed en konden we verder rijden. Snel door naar het hostel, eten, douchen, omkleden en terug naar het strand. Pahtap (ofzo) de vriend/businesspartner van Fahran, verbleef in een hotel vlakbij het hostel. Ik ging nog even gedag tegen hem zeggen en hij zou niet naar het feest gaan had hij gezegd. Bijna klaar voor het feest ging de telefoon van de kamer.. Hij stond beneden met Fahran om met ons naar het feest te gaan, he changed his mind. Okee prima. Esther, de Nederlands kamergenote, was er ook. En de vrouw van Bob Marley!! Ik dacht dat het een grapje was en dat het op de uitnodiging stond om mensen te lokken.. Maar het bleek echt te zijn. Esther staat met haar op de foto haha. Het was de geboortedag van Bob Marley en daarom extra groot feest. Acrobatische artiesten, livemuziek, biertje, shisha.. Heerlijk. Of zoals ze daar zeiden.. 'Rastafari.. Wonderful..'

Veel te laat naar bed en veel te vroeg eruit om terug te gaan naar Porto-Novo. De grensovergangen waren lachwekkend.. Eerst de post Ghana uit te gaan en dan de post Togo in te gaan. Toen we Togo inliepen zat er een man met een petje op, gewone kleren, achter een versleten tafel met een versleten parasol. ‘Paspoort !' riep hij. Jahoor. Jij bent de laatste aan wie ik mijn paspoort afgeef. Dacht ik, zei ik niet. Hij liet een badge zien van de politie. Die kan je mij wel laten zien maar ik weet niet hoe die eruit hoort te zien.. We vertrouwden het niet en ik verzon een smoesje dat we bij de controlepost iets vergeten waren en dat gingen ophalen.We waren niets vergeten maar wilde aan de douanier vragen of die man daadwerkelijk van de politie was.. Dat was hij wel. Okee. Dus toch terug en paspoort afgeven. Hij stelde wat vragen en bleek best aardig te zijn. Hij begon over drugssmokkel en we praatten een beetje met hem mee en wilden vooral zo snel mogelijk verder. Hij gaf mijn paspoort terug en er zat een papiertje in. Zijn ‘visitekaartje'. Een papiertje met zijn facebookaccount erop en dat hij voor het Togolese ministerie van veiligheid werkte. Het kaartje zag er net zo professioneel uit als hijzelf.. Het was wel lachen.. Vooral toen bij de grens tussen Togo en Benin, Jacqueline het telefoonnummer van de douanier op een briefje tussen haar paspoort mee kreeg.. 12 uur later dan eindelijk terug in Porto, en lekker slapen...

Over 2 weken ben ik weer in Nederland en ik denk dat ik tussendoor nog 1x mn blog schrijf als het lukt. De foto's plaats ik allemaal als ik terug ben, dat is wat makkelijker :)

Hoop dat er goed carnaval gevierd is overal, dat heb ik helaas net gemist.. Volgend jaar maar weer :)

Dikke kus xx

Ouidah (nu echt;)) en weer bizarre dingen hier.. En Ghana/Togo!

Dag lieverds,

Het was niet de bedoeling weer zoveel in één keer te schrijven.. Dus succes maar weer.

Zaterdag 19 januari zijn Jacqueline en ik naar Ouidah geweest. Het is een bekende stad onder andere door de voodoo, de slavernij waar in die stad veel van terug te zien is in de zin van poorten, kunstwerken, musea, slavenroutes en een tempel van pythons. Lea had afgesproken met de chauffeur die ook naar Grand Popo gereden was, dat hij ons mee zou nemen naar Ouidah. Ik had al weinig vertrouwen in die man en dat bleek terecht. Hij kwam ‘s morgens niet opdagen, nam zijn telefoon niet op, etc. We hebben uiteindeljk een taxi genomen. Heel knus in zo'n taxi trouwens. Met 7 in een auto voor 5, en die Afrikaanse dames zijn over het algemeen de dunsten niet.. Dus hadden wij bedacht dat we samen wel de bijrijdersstoel konden delen. Dat bleek een goed idee want na een aantal kilometer hadden we nog iemand opgehaald en zaten ze dus met zn 5en op de achterbank. Het is 2.5u naar Ouidah vanaf Porto-Novo over voornamelijk doorgaande, onverharde wegen. Gelukkig kunnen Jacqueline en ik het goed vinden en was het erg gezellig. Voor haar was het de eerste week in Benin dus ze keek haar ogen uit en viel van de ene verbazing in de andere. Wel grappig zo te merken dat ik al aan veel dingen gewend ben en al veel geleerd heb hier. Dat was voor haar ook wel prettig, ze komt uit het Duitse gedeelte van Zwitserland en spreekt redelijk goed Frans maar is, net als ik in het begin, nog niet gewend aan het Afrikaanse accent. Aangekomen in Ouidah hadden chauffeur en ik nummers uitgewisseld zodat we elkaar konden bellen als we terug wilden gaan. We hadden afgesproken dat ik hem zou bellen om 16h om te kijken wie waar was en waar we zouden afspreken. We hebben de zem genomen naar het strand, daar is de porte de non retour, en een marktje. Het is tevens het begin van de slavenroute. We hadden een gids gevonden die aardig en duidelijk was, en die heeft ons meegenomen door de stad. Het was erg warm en inmiddels 13u dus hebben besloten een stuk van de route niet lopend maar met de auto te doen. De route is bijna 4 km en vanaf daar is de de temple de pythons, en een paar kilometer verder het museum van de slavernij. Ook zijn we naar een bos geweest met allemaal standbeelden. Standbeelden die de slavernij, de vrijheid, verschil tussen blanken en zwarten symboliseren, kinderslaven, verschil tussen goed en kwaad, voodoo, vanalles. Heel mooi om te zien. Er is een boom waar alle vlaggen van alle Afrikaanse landen inhangen, dat zag er heel mooi uit vond ik. Jammer genoeg mochten we in het museum geen foto's maken. De Nederlanders hebben ook geprobeerd Benin te koloniseren, tegelijk met de Duitsers, wist ik helemaal niet. De slavernij is in principe natuurlijk afgeschaft maar in dit land leven nog ongeveer 15.000 kinderslaven. Sowieso veel, en wel helemaal te bedenken dat het land uit mn hoofd iets meer dan 9 miljoen inwoners heeft. Ik heb daar een mandje gekocht met de kaart van Benin erin, en een armbandje. Dat armbandje ben ik kwijtgeraakt, denk dat hij kapot is gegaan. Had hem ‘s morgens om gedaan en ‘s avonds had ik hem niet meer. Hij was zwart met witte schelpjes, helaas. Ouidah is een stuk toeristischer en je zag dan ook verschillende groepen blanken daar. Het is onderdeel van het lesprogramma vaak om naar Ouidah te gaan met een klas, dus er waren ook een aantal schoolklassen. Bij de temple de pythons hebben we volgens traditie een slang om onze nek gehad.. Het was niet heel spannend omdat ik wist dat hij niets ging doen alleen toen hij met zn hoofd begon te bewegen richting mijn nek mocht hij wel weer af haha. Ik heb daar trouwens de eerste Nederlander gezien ! Hij praatte Frans tegen zijn gids, met een Brabants accent ! Dus ik zei, in het Frans nog, ‘Heee u komt ook uit Nederland ! En hij zegt : ‘Heee een Nederlander !' Zei tegen hem dat het voor mij, in bijna 2 maanden, de eerste Nederlander was die ik tegenkwam. Waarop hij zei : ‘En misschien wel de laatste !' Tot nu toe heeft hij gelijk. Hij was volgens mij alleen, al heb ik niet met hem kunnen praten omdat hij al weg was toen wij bij de slangen klaar waren. Het was 15.45u en we wilden eigenlijk alleen nog naar het museum. Voor de zekerheid even de chauffeur bellen om te vragen of we daar nog tijd voor hadden of of hij al weg wilde gaan. Hij nam op met de mededeling dat hij al bijna in Cotonou was.. Dat is op de weg naar Porto-Novo en 1.5u van Ouidah.. De Beninezen zijn niet zo erg van het zich aan de afspraak houden. We hadden nu de tijd om zelf te kijken hoe laat we terug wilden, dus zijn op ons gemak het museum doorgelopen. Beeldjes en foto's, tekeningen, heel mooi. Meneer de gids is met ons mee gegeaan naar de grote weg om daar een taxi te zoeken naar Cotonou, om daar over te stappen op de minibus naar huis. Die hebben we gevonden gelukkig. We waren bijna in Cotonou toen de auto ermee stopte. Nadat we iemand hadden gevonden om te duwen waren we best snel weer op weg :)

De volgende zondagmorgen was ik uitgenodigd door de familie van Solène en Estelle om mee te gaan naar de mis. De mis was in een evangelistische kerk. Dat houdt hier in dat vrouwen de kerk alleen morgen betreden met een jurk of rok tot over de knie, en ook hun haren moeten bedekt zijn. Zo had ik de jurk die we hadden laten maken voor het nieuwe jaar, met een bijbehorend lapje stof, die ik dus als hoofdbedekking gebruikte. Vind het voor de Afrikanen mooier dan voor blanken, maar het moest. Toen we zaten vond de gastmoeder dat mijn jurk toch te kort was. En die van Estelle ook. Ze heeft een van haar kinderen geroepen en die is naar huis gegaan om een soort lakentje te halen zodat wij dat over de onderbenen konden doen. Het is dus officieel tot over de knie maar bij voorkeur toch echt tot de enkels. Wat ik zelf wel bijzonder vond is dat de kerk buiten was, wel deels overdekt met golfplaten dakjes. Ook hier helaas mocht ik geen foto maken. Als je de kerk binnenkomt, valt er meteen 1 ding op. Alle mannen zitten links, alle vrouwen rechts. Zelfs als je getrouwd bent mag je niet naast elkaar in de kerk zitten. Daar heb ik serieus nog nooit van gehoord. Niet dat ik verstand heb van de kerken in Nederland.. Hebben wij dat ook bij bepaalde stromingen dat je niet bij elkaar mag ? Geen idee. Het duurde 4 uur. Dat komt omdat alles vertaald wordt, van Fon naar Frans, en dat kost best veel tijd. Dat hadden ze van tevoren overigens wel gezegd dat het zo lang zou duren. Het was veel dansen en zingen en nog meer dansen en zingen dus behalve dat het erg lang duurde was het best leuk. De Afrikanen vinden het heel leuk (en vooral vermakelijk geloof ik) om ons blanken ‘hun' dans te zien dansen. Na de mis hebben we samen gegeten en gekletst. Ze werken niet in hetzelfde weeshuis als ik dus we hebben niet dagelijks contact, was heel leuk om bij te praten en hun ervaringen te horen.

Vanaf hun huis heb ik Jacqueline opgehaald en zijn we samen naar Aguégué gegaan. Het zou een dorp zijn op palen wat volledig in het water zou staan.. En aangekomen bleek dat het maar 3 maanden per jaar in het water staat. Er was ons van tevoren verzekerd dat het hetzelfde zou zijn als Ganvié, een dorp wat dus wel het hele jaar door op water is. Het was wel een leuk tochtje met de boot erheen maar het viel mij dus tegen omdat ik al veel over Ganvié gehoord en gelezen had, en foto's had gezien. Ik verheugde me erop om te zien hoe dat eruit zag en met mensen te praten die de boot nemen in plaats van de auto, motor of de fiets.. Helaas maar we hebben wel besloten alsnog een keer naar Ganvié te gaan.

En dan, waarschijnlijk, vrijdagavond de bus naar Ghana ! :) Jacqueline en ik zijn vrijdag naar Cotonou geweest om haar paspoort bij SYTO op te halen en naar de Ghanese ambassade te gaan. De anderen gaan of niet naar Ghana of later. We hebben bij SYTO een verklaring geschreven dat we voor de tijd dat we in Ghana zijn afstand doen van SYTO, en dus op eigen verantwoordelijkheid daarheen gaan. Dat moet wel lukken. Lea had contact gehad met de ambassade maar die had het niet helemaal juist begrepen blijkbaar. We belden om 16h en toen was de ambassade al dicht. En aanvragen kan alleen tussen 9h en 12h. We gaan maandag nog een keer naar Cotonou, ‘s morgens, en dan kunnen we dezelfde dag nog ons visum ophalen. We hebben ook een visum nodig voor Togo omdat we daar doorheen moeten, en die moeten we waarschijnlijk aan de grens halen. Als het lukt willen we dat ook nog doen in Cotonou, visa aan de grens zijn ongeveer 2x zo duur. We gaan 5 dagen naar Accra en we slapen daar in een hotel. Vanaf daar kunnen we kijken wat we gaan doen, voor vertrek willen we wel een een beetje weten wat er te doen is al laten we het redeljk vrij. Het is een Engelstalig land, en de ‘vreemde taal' in mijn hoofd momenteel is Frans en geen Engels. Als er nu iemand in het Engels tegen me begin te praten heb ik de neiging in het Frans te antwoorden.. Daarbij is het Afrikaanse accent ook erg sterk in het Engels dus dat wordt nog wat maar we komen er wel :)

Inmiddels bij de ambassade geweest en het was een ervaring op zich.. We kwamen om 9.30u aan, dus netjes op tijd. Het was een gebouw met een muur er omheen met een paar deuren. We zagen een klein hokje met een miniraampje erin. Daaruit kwam een hand met een boek, waar we onze namen, telefoonnummer en tijd van aankomst moesten opschrijven, plus een handtekening. Okee. Waar we voor komen? Een visum voor een paar dagen. De man gaf ons een formulier om in te vullen en een formulier met de voorwaarden. Hij vroeg aan ons of we een pen hadden.. Nee. Hij ging op zoek naar een pen een paar minuten later konden we beginnen met invullen. Wij stonden dus buiten dat hokje, en een paar meter verderop was de ingang van de ambassade. We wilden daarheen lopen om alles in te vullen, maar dat mocht niet. Je mag het abmassadegebouw alleen betreden met een INGEVULD formulier of een bewijs dat je een visum komt ophalen. We mochten de formulieren alleen buiten de poorten invullen.. Zo zaten we op de grond/stoep papiertjes in te vullen, buiten de poort dus. We hadden 4 pasfoto's nodig, ze hadden 2 gezegd aan de telefoon.. Maar dat was niet erg want we hadden allebei nog 6 foto's. We hadden nog geen reservering voor een hotel in Ghana, maar dat hadden we blijkbaar wel nodig. Hadden ze aan de telefoon niet gezegd. Dus wij op zoek naar een internetcafe om online iets te boeken in Accra. Het enige een beetje in de buurt was een hotel, waar internet 2000 cfa per uur kostte. Normale prijs is 300 per uur maar okee, we hadden geen keuze. Een hotel gevonden, en nog 1.5 uur om de aanvraag in te dienen, kwamen we erachter dat we een aanbetaling moesten doen met creditcard. Nu heb ik hier helemaal geen bankpas (die het doet, nog steeds niet dat verhaal komt later wel een keer..) en Jacqueline had geen creditcard. We hadden lichtelijk haast want na 12u kan je geen aanvraag meer indienen en tijd om dinsdag pas te gaan hadden we niet meer. Dus wat doe je dan ? Papa bellen :) Die was gelukkig thuis en heeft vanuit Zwolle de kamer voor ons aanbetaald, en de bevestigingsmail naar mij verstuurd zodat ik die in dat hotel kon printen en meenemen naar de ambassade. Gered, en duizend maal dank ! Het was 11.45u toen we terug waren bij de ambassade, en wat bleek.. De hotelreservering was voldoende ‘referentie' om aan te tonen dat we naar Ghana gingen en een verblijfplaats hadden. Maaaaar.. het formulier moest 4x ( !!!!) ingevuld worden. Dat was zelfs in Brussel bij de Beninese ambassade niet zo erg. Tijd om alles nog 3x in te vullen was er niet. Ik vroeg of we ook een kopie konden maken. Dat voldeed wel, maar dat kon niet bij de ambassade. We moesten terug naar het hotel gaan, daar kopieren en dan terugkomen. Dat zouden we nooit redden in 15 minuten. Mochten we anders iets na 12u terugkomen en snelsnel naar het hotel gaan en snelsnel terug ?Nee. We hebben de situatie uitgelegd en gezegd dat we niet in Cotonou verbleven, het in feite de fout was van de ambassade niet genoeg informatie verstrekt te hebben door aan te geven een referentie nodig te hebben.. En dat we daardoor dus tijd hebben verloren terwijl we wel veel speling hadden ingepland. Na wat gepraat was het bijna 12u en wilde de man gewoon van ons af denk ik, en heeft hij gezegd dat hij zo met 1 formulier ook wel kon eigenlijk.. Zeg dat dan eerder !! Maar okee. Bureaucratie ten top en veel te zinloos.. We gaan woensdagmiddag het visum ophalen en de reservering voor de bus maken :)

Een paar dagen geleden kwam er een tante van de familie naar hier voor een nachtje, en zij woont in het noorden van Benin, richting Natitingou, op 10 uur rijden van hier. Ze hebben daar een weeshuis met een herberg erbij en waarschijnlijk de week na Ghana ga ik 3 dagen daarheen maar dat is nog niet zeker.

Verder wil ik Paul M en Franciska (en iedereen trouwens) bedanken voor hun donaties! Samen een bedrag van bijna 115.000 cfa (175euro) waar de zusters van het weeshuis en de kinderen heel erg blij mee zijn. Heb afgesproken met Jocelyne, een van de zusters, om de 2e week van februari naar de markt te gaan samen om dingen te kopen zoals eten voor de kinderen. Het gedeelte van het geld wat overblijft gaat naar een weeshuis dat over ongeveer een jaar geopend gaat worden, maar wat nog gebouwd moet worden. Merci beaucoup dus, bij deze namens Jocelyne en mij natuurlijk ook :)

Tot slot, voor de verandering, nog maar een verhaal over de dood. Zaterdagmorgen kwam mijn gastzusje Journelle (11 jaar) om 7.30u mij slaapkamer binnen. ‘Charlaine, moet je zien !' En drukte mij een telefoon onder de neus met een foto van een man op de grond. Ik zeg' Huh, ken ik die ?' ‘Hij heeft vannacht een stroomkabel hier doorgeknipt en nu is hij geelektrocuteerd.' ‘Hier ? Is hij dood ?' ‘Ja kom maar mee, gaan we kijken !' Zij was al geweest dus een tante van de familie die net binnen kwam vallen en ik zijn erheen gegaan. 500m van het huis lag inderdaad een man van een jaar of 30 op de grond, met een tang in zijn handen. Dood. De weg erheen was niet moeilijk te vinden aangezien iedereen van alle kanten kwam en 1 richting opliep om ‘de man' te zien. Hele gezinnen, kinderen alleen, iedereen kwam kijken. En schreeuwen en lachen en foto's maken. Dat is wat je hier doet als er een dood iemand buiten ligt bent ik achter. Vooral niet schrikken en vooral geen politie erbij halen. Dat laatste is overbodig ook want die doen toch niets. Hij heeft iets slechts gedaan, namelijk poging het te stelen, dus mag hij na de dood vernederd worden. Hij lag op zijn rug op een weggetje en tegen de tijd dat de politie er genoeg van heeft wordt hij opgeruimd. Geen politie te bekennen nog. Het schijnt hier vaak voor te komen dat iemand stroomkabels steelt, en bijna altijd worden ze geelektrocuteerd en gaan ze dus dood. Ondanks dat nemen veel mannen dat risico. Wel helemaal nadat er een tijd geleden iemand heeft gestolen en niet geelektrocuteerd was. Hij was wel gepakt dus zit in de gevangenis nu. Dit is voor de mensen hier juist een opsteker, dat betekent dat er ook een kans is dat zo'n diefstal overleeft. Als je dan dus niet gepakt wordt heb je alleen maar voordeel.. Vreemde gedachtengang maar het verhaal van die man in de gevangenis heeft er dus voor gezorgd dat er alleen maar meer gestolen wordt, met de dood als gevolg. Hoe vaak dat hier gebeurt durf ik niet te zeggen, denk ook dat statistieken van dit soort dingen, als ze er al zijn, niet echt betrouwbaar zijn..

Zit in een internetcafe nu om mijn geschreven verhaal in Word te plaatsen.. (maandag 19u) maar er is geen stroom, dus geen internet. Wel sneu voor de eigenaar. Het is meerdere keren per week dat we geen stroom hebben en dan heeft hij een halve dag geen inkomen.. Hij is ontzettend aardig en helpt me altijd (4 van de 4x) als er een Nigeriaan (die vind je hiet vlak over de grens nogal veel) me in de weg zit als ik in de buurt ben of in het internetcafe zit. 1 van de jongens die me ook een keer tot huis gevolgd is zit schuin tegenover mij nu en die begon weer te kletsen.. Jammer genoeg woont hij tegenover het weeshuis dus hij weet ook waar ik werk. ‘SHUT UP' van mij was niet voldoende en toen heeft meneer de eigenaar heeft een woordje in het Yoruba met hem gesproken en nu is hij stil :) Merci.

Update vrijdag 21.00u:

Morgenochtend 07.00u vertrek naar Lomé, 1 nachtje daar doorbrengen, dan de bus naar Accra om daar 4 dagen te zijn, en als het bevalt in Lomé gaan we op de terugweg nog een nachtje daar slapen.. :D

Gros bisous !

School, Ouidah, en nieuwe plannen :)

Bonsoir allemaal :)

Na alle festiviteiten rondom Kerst, oud en nieuw en het voodoofeest is de rust een beetje wedergekeerd hier. Maar goed ook, want het begint steeds warmer te worden (tussen de 35 en 40 graden). In februari wordt het pas écht warm met temperaturen tussen de 40 en 45 graden. ‘s Nachts is het hier rond de 28 graden schat ik momenteel en in febriari/maart is het ‘s nachts amper onder de 30 graden hier. Moeilijk voor te stellen als het daar vriest he ;)

De directrice/lerares van de school die overleden is, is inmiddels ‘vervangen' door een andere vrouw. Ze is veel strenger voor de kinderen en slaat ook harder en regelmatiger. Daarbij spreekt ze zelf halfgebakken Frans en spreekt ze niet of nauwlijks Frans tegen de kinderen. Een van de belangrijkste onderdelen van l'école maternelle is de moedertaal leren.. Ze doet soms een halfuur niets met de kinderen en de kinderen hebben nietallemaal een plaats voor zichzelf. (Daar kan zij overigens niets aan doen). Dat houdt in dat als de kinderen gaan kleuren of schrijven, er een paar op een kleed op de grond moeten zitten om ruimte te maken aan de tafel. Er staat een foto van op mn facebook en het is een beetje moeilijk geworden om hier foto's op te plaatsen helaas.. Vorige week was er nog niemand die de klas over kon nemen dus hadden ze de kinderen bij een andere klas in gedaan. Dat waren samen 71 kinderen in een klaslokaal van 45m2. De helft zat op de grond of bleef buiten staan na het sporten, waar ze de ochtend mee beginnen. De andere vrijwilligers waren die ochtend naar het weeeshuis gegaan dus i kwas alleen met de lerares.. En 71 kinderen met z'n 2en in zo'n ruimte is niet echt een pretje.. We hebben veel liedjes gezongen. Dat kan je allemaal tegelijk doen en het is goed voor de taalontwikkeling. We hebben de Franse versie van hoofd, schouders knie en teen gedaan haha. Die bestaat wel alleen hier is het onbekend. De kinderen waren moe van het sporten en zingen dus hebben de meesten even geslapen of gewoon gerust op de grond/op de tafel. Dat gaf mij de gelegenheid een paar dingen te vragen aan de lerares. Er horen samen 75 kinderen te zijn, alleen er waren er dus 4 ziek. De ouders betalen 35.000 CFA, iets meer dan 50 euro, voor een jaar onderwijs op deze privéschool. Ze betalen alles in 1x aan het begin van het jaar of in 2x, aan het begin en na de eerste helft van het jaar. Zij die het niet volledig kunnen betalen worden van school gestuurd en moeten naar een ecole public. Dat is in handen van de staat en het nadeel is dat als ze daar staken, best regelmatig, je kind niet naar school kan. In 2010 is het zelfs voorgekomen dat de scholen 6 maanden ( !!) dicht waren en iedereen die dus geen geld had om zn kind naar een privéschool te sturen had ineens geen onderwijs meer voor zijn kind. Het is een stuk minder duur, 2.000 cfa, 3 euro per jaar. Toch zijn er mensen die dat niet op kunnen brengen. Dan mag je kind daar ook niet meer naar school. Er zijn kinderen van 12 jaar die omgerekend in groep 4 zitten omdat de ouders niet elk jaar het geld kunnen betalen. Of niet voor alle kinderen en dan kunnen er 2 van de 6 elk jaar naar school, en de anderen niet.. Je bent hier officieel leerplichtig tussen je 6e en je 12e. Dat houdt in dat je alleen école primaire (basisschool) hoeft te doen. En daar wordt niet of nauwelijks op gecontroleerd.. Je ziet hier overal kinderen van alle leeftijden op straat op tijden dat ik denk.. Moet jij niet op school zitten ?? Ook zijn er kinderen die 2 of 3 dagen per week naar school gaan en de andere dagen moeten werken om zo zelf het schoolgeld bij elkaar te werken. Nou is ‘onze' school een privéschool en hebben de ouders van deze kinderen meer geld dan de gemiddelde Beninese familie. Het gemiddelde inkomen hier ligt op omgerekend 48 euro per maand. Je kunt je voorstellen dat dan een privéschool voor de meeste mensen onmogelijk is. De kinderen ontbijten op school en daarvoor neemt elk kind ‘s ochtens 50 franc mee. 7 eurocent. Dan krijg je een soort pap en paté, iets gebakken in olie op basis van bloem.. Best lekker. Als een kind geen geld mee heeft gekregen eet het dus niet. Zoals vandaag, een jongetje had geen geld mee gekregen (vergeten/kwijtgeraakt/niet meegekregen). Die kan dan niet eten totdat hij thuis is tussen de middag. Dat soort dingen zijn wel gek om te zien.. Hij ziet alle andere kinderen eten en hij mag alleen maar wat water drinken.

Het gebeurt meerdere keren per dag dat iemand mn nummer vraagt of met me wil praten, en dat is wel vervelend maar gewoon negeren of een paar keer nee zeggen helpt vaak wel. Zeggen dat mn man me zo op komt halen helpt vaak nog beter :) De meeste smoesjes zijn : ‘Geef me je nummer ? Ik wil een Franse vriendin.' Ze gaan er per definitie van uit dat je Frans of Canadees bent hier. ‘Geef me je nummer, ik wil Engels met je praten.'' Geef me je nummer, anders word ik ongelukkig.' ‘Geef me je nummer dan bel ik je wel als de shoarma klaar is (medewerker restaurant).' ‘Geef me je nummer dan kan ik komen werken in jouw land.' ‘Geef me je nummer dan kom ik als je ergens heen moet (de chauffeur van de zem..) ‘Geef me je nummer, ik smeek het je !' (De politieagent). ‘Geef me je nummer dan bel ik je als de bankpas er is. ‘ Die heb ik uiteraard wel gegeven, aan de bankmedewerker. Solène had haar nummer op een formulier van de dokter geschreven voor de uitslag van een test, en die krijgt smsjes met liefdesverklaringen van hem.. Al met al zijn de mannen haken de mannen hier niet snel af. Tot nu toe ben ik 5x gevolgd door iemand tot huis en de eerste 4 jongens gingen wel weg toen ze zagen dat mijn familie voor de deur zat. Afgelopen vrijdag liep ik naar huis vanaf het weeshuis, en Alex en ik lopen altijd samen tot een punt waarop zij rechtdoor moet en ik rechts. Vanaf dat punt is er bijna geen licht, en het is 4 minuten lopen tot mijn huis vanaf daar. Ik hoorde wel dat iemand steeds ‘bonsoir, bonsoir' zei, en ik negeerde dat. Het was een jongen van een jaar of 25 op een motor. Hij wilde met me praten, mijn naam, mijn nummer, vrienden met me zijn.. Het standaard verhaal. Ik zei dat ik hem niets zou geven en dat hij maar beter kon vertrekken. Toen was ik onbeleefd volgens hem. Hij vond dat hij het recht had mij zo te noemen omdat ik mijn nummer en naam niet wilde geven. ‘Liever ‘onbeleefd' dan dat ik jou mijn nummer geef. En nu weg.' Hij luisterde niet en begon rondjes om mij heen te rijden op zijn motor. Op dat moment kwam de buurman langslopen dus toen hij mij zag zei ik dat er iemand was die me lastig viel en hij heeft heel rustig, in het Frans, uitgelegd dat hij maar beter kon gaan, en dat hij vervelend was. De jongen ging inderdaad weg, ik heb de buurman bedankt en we zijn allemaal onze eigen kant gegaan. Dacht ik. Nadat de jongen 20 meter op zn motor gereden had stopte hij weer en ik moest langs hem heen om bij mn huis te komen. Na een paar keer negeren heb ik hem gevraagd of het nog niet duidelijk genoeg was voor hem inmiddels. Ik was weer onbeleefd volgens hem. Prima man, ga nu maar weer weg. Op dat moment was ik een kleine 100m van huis af en kon ik zien dat er licht aan was buiten,dus dat Maman buiten zat.. Heb nog 1x rustig gevraagd of hij mij niet meer wilde volgen, en toen begon hij weer rondjes om mij heen te draaien. He twas erg intimiderend en was blij dat ik bijna thuis was. Je gaat niet weg ? Goed.. weet je wat ik doe ? TU M'EMBETES !!! Dit heb ik geroepen en betekent zoveel als jij valt me lastig. Maman die buiten zat stond op en begon in het Fon tegen die jongen te schreeuwen. Ze kon ons niet zien, alleen het lampje van zijn motor. Hij ging nog niet weg en uiteindelijk stonden we samen voor de deur en Maman was nog altijd aan het schreeuwen in de onbegrijpelijke taal. 2 zussen kwamen naar buiten om te kijken wat er gaande was en mengden zich ook in het gesprek. Ik was naar binnen gegaan op advies van mn zus en kon de hele ruzie vanaf het balkon volgen. De buurvrouw, vrouw van de behulpzame buurman, was thuis en kwam naar buiten om te kijken wat er was en begon ook mee te schreeuwen. Buurman die nog niet zo ver weg was, was terug gelopen nadat hij het geschreeuw van Maman had gehoord. Het meisje dat bij ons in huis werkt was er ook bij komen staan, en nog een aantal voorbijgangers hebben zich in de ruzie gemengd. Uiteindelijk stonden ze met zn 10 en tegen die jongen te schreeuwen waarom hij bleef staan, dat hij weg moest gaan, niet meer terug moest komen en mijn nee moest accepteren. Buurman kreeg van een voorbijganger te horen dat hij mij niet alleen had moeten laten, dus die 2 kregen ook weer ruzie. Heb gezegd dat we allebei dachten dat de jongen weggegaan was, en het al erg lief is dat hij gepraat heeft met de jongen en het dus helemaal niet juist is nu boos te worden op Buurman. De jongen heeft uiteindelijk 30 minuten voor het huis gestaan/gezeten op zn motor ! Hij was er echt van overtuigd dat ik moest doen wat hij zei en ik dus onbeleefd tegen hem was en ik het nog wel goed kon maken door alsnog mijn nummer te geven en vrienden met hem te worden. Maman begon voor de laatste keer met volle kracht te krijsen in het Fon en ik begreep er op dat moment natuurlijk niets van alleen ‘ma fille !' op het einde. Mijn dochter. ‘En nu wegwezen' voegde Buurvrouw eraan toe. En na een halfuur ging hij dan eindelijk weg.. Het was nog best grappig om zo alles te volgen vanaf boven. Later zei een zus dat ze dacht dat hij moslim was, zo de vrouwen als minderwaardig en zonder mening te zien. Dat zou nog best kunnen alleen heette hij volgens mij David dat hij zei en dat lijkt me geen naam voor een moslim. Al sluit ik het niet uit. Heb het verhaal met Lea gedeeld nadat de tent weer rustig was en mijn familie had gezegd dat ik na 18u de duur niet meer uitmocht. Lea stelde voor om nog wel gewoon naar buiten te gaan maar niet meer alleen en als ik wel alleen ben, al is het die laatste 4 min, dan neem ik de zem naar huis. Het is niet zo dat ik denk dat ik vermoord of verkracht zou worden maar wel bestolen ofzo. In ieder geval was het dusdanig intimiderend, en donker buiten, dat ik liever niet meer alleen buiten loop nu ‘s avonds. Er is praktisch altijd iemand thuis dus mocht hij nog een keer wagen naar huis te komen is hij erg dom bezig. Verder schijnt het wel Afrikaans te zijn dat ze me allemaal hebben geholpen, ook de voorbijgangers. Ze voelen zich verantwoordelijk voor mijn welzijn en dat is meer dan lief van mensen die mij niet kennen.

Het weekend ben ik samen met de nieuwe, Zwitsterse, vrijwilligster Jacqueline naar Ouidah en Aguégué geweest. Daar had ik net een heel verhaal over getypt toen de laptop uitviel.. En ben moe dus heb geen zin om alles nu opnieuw te typen.. Ben ook te lui om mn verhaal nog een keer door te lezen.. Dat komt de volgende keer wel :)

Verder hebben we besloten niet naar Burkina te gaan maar naar Ghana! Lijkt me erg leuk, samen met Jacqueline op 1 februari. De anderen gaan op safari diezelfde week. 5 dagen in Accra, hoe en wat precies weten we nog niet maar dat gaan we uitzoeken :)

Lief dat jullie weer allemaal de tijd hebben genomen mijn verhaal te lezen, en slaap lekker :)

xxxxx

Voodoofeest

Hier had ik naar uitgekeken, het voodoofeest! Een nationale feestdag hier, waar ik al één en ander over gehoord en gelezen had toen ik nog in Nederland was. Het feest is elke dag op 10 januari. Had wel een beetje een beeld bij voodoo, en dat was voornamelijk dat ze met stokjes in poppen prikken om iemand pijn te doen. Dat bleek mee te vallen, het is zeer veelzijdig en ik vind het heel interessant. Vooral omdat bij ons voodoo onbekend is en wij nuchtere westerlingen het ook een vreemd geloof vinden. Het is een officieel geloof, jaja. Wat ik niet wist is dat het woord voodoo komt van 'voo doo' wat in het Fon 'kijk naar jezelf' betekent. Omdat we allemaal kleine deeltjes van het universum voorstellen geloven ze dat iedereen een beetje 'elkaar' is en je door te leven dus steeds als je iemand ziet in de spiegel kijkt. Het was een feest met vooral heel veel dansen en zingen, dansen en muziek maken, dansen en schreeuwen, dansen en bidden. Dat dansen doen ze, heel bijzonder, springend, huppelend, stampend, met de armen zwaaiend, veel rondjes draaien, werkelijk met hun hele lichaam. Hier in Benin is de nationale dans de 'danse des épaules', de dans van de schouders. Steeds met je schouders naar voren en achteren en je ellebogen doen ook goed mee.. Het lijkt ergens een beetje op de Afrikaanse versie van de vogeltjesdans haha. Het was in Malanouhi, niet ver van hier. Het echte grote feest is altijd in Ouidah, een stad in het zuiden van Benin op 1.5 uur. Het is daar druk en je schijnt daar meer van de drukte dan van het feest op zich mee te krijgen dat we hebben besloten niet naar daar te gaan. Voodoo dus komt oorspronkelijk uit Benin (alleen het zuiden van Benin wordt Fon gesproken). Tijdens de slavernij heeft het zich verder over de wereld verspreid en momenteel zijn er ongeveer 80 miljoen animisten (voodoo-aanhangers). Vooral in (West)-Afrika. Het was op een groot terrein met allerlei tenten en overal hoorde je muziek en trommels en bellen. Ik was met een zus van mijn gastzussen (zelfde vader haha) die mij meenam. Zelf was ze katholiek en wist dus jammer genoeg niet veel te vertellen over voodoo alleen dat het 'slecht' was en tegen haar eigen geloof. Toch fijn dat ze met mij mee wilde. Toen ik 5 minuten op het terrein was voelde ik wel dat iemand dicht tegen mij aan stond, en het was al best druk, dus ik deed er niet zo veel mee. Totdat ik duidelijk een een hand op mijn bil voelde en er dus een hand in mijn kontzak zat.. Ik draaide me om en op hetzelfde moment ging de hand weg, en ik heb geen idee wie het was.. Er was een meisje die ik niet kende, die in de buurt stond en wel had gezien wat er gebeurde en wie het was, maar vind maar iemand in die drukte.. Er was wel politie, het enige wat die deden is mensen met wapenstokken naar achteren duwen. Had al gehoord dat er veel gejat werd daar, dus had de camera, m'n telefoon en een beetje geld mee. In die zak, die ik overigens nooit gebruik, zat dit keer een paar franc aan muntgeld, en er was niets weg. Was niet echt op mn gemak daarna en heb m'n spullen daarna nog maar iets beter in de gaten gehouden. Dat is wel het grote nadeel van blank zijn hier. Ze hebben vorige week ook geprobeerd om Alex af te leiden en haar tas door te snijden maar bij haar is gelukkig ook niets weg, alleen de tas is kapot. Solène en Estelle waren ook op het feest en hadden dat pas op het laatste moment bedacht want ze zouden eerst niet gaan omdat hun gastgezin hen dat verboden had. Dat zijn evangelisten en wilden niet dat zij erheen zouden gaan. Ze zijn met een smoes het huis uit gegaan 's morgens en we hebben elkaar daar op het feest weer gezien. Alex en Nina hadden via-via kaartjes voor de 1e rij. Er kwamen mensen spreken en bidden en de toekomst voorspellen waar ik een beetje wat van heb kunnen zien maar door de hoeveelheid mensen niet zo veel. De toekomst wordt kleurrijk en vol geluk, als we daarvoor blijven bidden. We hadden later gevraagd of er wel eens voorspeld wordt dat het geen goed jaar wordt, maar elk jaar wordt fantastisch. In de voodoo is er iemand die de wereld heeft geschapen, een soort oppermachtige, die zoiets geweldigs heeft gecreeerd (de wereld dus) dat wel heel ver van ons mensen moet afstaan. Ze hebben dan ook onder God die hier Bon Dieu wordt genoemd, allemaal ondergoden, een stuk of 200. Die staan in contact met de doden en die weer met de levenden op aarde. Sinds 16 jaar is het een officiele feestdag en sinds 1992 (goed jaar) is het een officiele godsdienst. Het gaat voornamelijk om genezing en geluk vragen. Door een Papa of Mama te raadplegen, soort van priesters, kan je aan drankjes en spreuken komen en dan word je weer beter of vind je een oplossing voor je probleem. Er worden dieren geofferd die die ritueel geslacht en opgegeten worden. Ze geloven ook dat geesten voortleven in potjes van aardewerk en die zijn dan ook heilig. Als er geen dier geofferd wordt, wordt er een mens gaeofferd. Deze kant hebben ze op het feest niet laten zien. Dat is de kant van de heksen die voodoo aanhangen. Ze geloven dat doordat je een bepaald drankje drinkt, op basis van rum vaak, je ziel uit je gehaald kan worden. Je ziel wordt dan geplaatst in een dier, een geit bijvoorbeeld. En als ze dan later het dier pijn doen of slachten heeft de persoon wiens ziel daarin is gestopt fysiek pijn. Als je dan naar een arts gaat met pijn in je arm omdat ze een poot van de geit hebben gesneden, zal je daardoor pijn hebben en zal je arts geen oorzaak kunnen vinden. Echt doodgaan kan je overigens niet daardoor. (Echt pijn hebben naar mijn idee ook niet maar okee). Door te dansen zullen de doden zich weer onder de levenden gaan bevinden. Door ceremonies van dansen en offeren kunnen ze dus geluk vragen aan die geesten maar ook vloeken uitspreken. Ze hebben dan een altaar met dingen als kaarsen, eten, amuletten en messen om de geesten op te roepen. De doden geven je wens dan door aan de ondergoden en de ondergod aan de oppermachtige God. Elke voodoogemeenschap heeft 1 vaste ondergod, ook wel Loa's genoemd. Belangrijk is om de geesten op de juiste manier op te roepen en tevreden te stellen. Doe je dat niet, blijft de geest op aarde en zal hij de dood en ziektes brengen. Je kan kleine dieren offeren als muizen maar beter offer je dus een koe of een os. Op het feest in Ouidah offeren ze wel veel dieren maar in Malanhoui heb ik het niet gezien. Als ik hier ooit nog kom lijkt het me wel bijzonder om het in Ouidah te zien, het grootste voodoofestival ter wereld. Het is op deze laptop niet mogelijk om foto's te plaatsen, omdat het programma weigert en het lukt niet om te vinden waarom. Via facebook kan het wel dus zal af en toe op die manier een paar foto's plaatsen vanuit huis. Voor de foto's op reismee zal ik naar een internetcafé moeten of nog een keer naar de oom van de familie waar ik eerst was. We gaan het zien :)

Deze week kwamen we erachter dat de moeder van het jongetje dat in een openbaar toilet gevonden is, gepakt is door de politie. Hoe ze getraceerd is weten we niet, we hoorden het van een zuster die het ook maar half had begrepen. Ze zit nu in de gevangenis. Ze zit nu voor poging tot doodslag omdat ze op deze manier het leven en de gezondheid van het kind riskeerde.. Heb gevraagd hoelang ze daarvoor moet zitten maar dat wist niemand.

Ga hoogstwaarschijnlijk 25 januari naar Burkina Faso voor een week met Nina, Alex, Lea en misschien Lydvine ook. We moeten nog naar de Burkinese ambassade in Cotonou om te boel te regelen.. En dat kan duren hier, want ze hebben de bureaucratie wel van de Fransen meegekregen. De reis is 16 uur, met de bus, jeeej, naar Ouagadougou. Dan 5 nachten daar en weer 16 uur terug. Hoop dat we tussendoor nog een beetje wat kunnen zien, hoewel wel 's avonds vertrekken en het dus donker is.. Ook ben ik officieel nog steeds niet ingeschreven bij de Nederlandse ambassade omdat we er tijdens de introductie geen tijd voor hadden, iemand nog gegevens naar Lea moet opsturen en zij het weer aan mij moet doorgeven en SYTO heeft het nog steeds niet gedaan.. Het is niet echt een probleem maar het lijkt me wel handig het toch te doen. Ook al ben ik inmiddels al over de helft van mijn verblijf in Benin :)

Zal even antwoord geven op jullie reacties, persoonlijk wordt dat een beetje lastig voorlopig dus dan maar zo :)

Tsja het landschap hier.. Ze hebben in het noorden wel iets meer hoogteverschillen wat ik begreep maar hier is het vlak, soms wel een heuveltje. Het straatbeeld is vooral druk en stoffig hier in de stad.. Ze hebben hier overal palmbomen en het begint 's ochtends vaak met mist of bewolking en na een uur heeft dat plaatsgemaakt voor de zon :) Verder zijn ze vooral bezig het land goed te vervuilen door veel te oude auto's te gebruiken en alles op straat te gooien :) Zagen vandaag ergens een prullenbak, en we zeiden echt: Hee kijk, een prullenbak!! Er komen ook meer foto's, misschien morgen maar dat weet ik niet zeker.

En ja, Grand Popo betekende ook pech op de heenweg wat binnen 30 min gelukkig was opgelost toen een man, eigenaar van een cafe langs de weg, 2 draadjes onder de motorkap aan elkaar had gesmolten..

Alles met die dode vrouw en de dood hier is vreemd en zal ik niet echt aan gaan wennen..

Ben voor wat er op het vliegveld is gebeurd niet gewaarschuwd, maar zal zeker in mijn nabespreking met Travel Active dit doorgeven als tip voor de volgende reiziger. Voor dingen als diefstal en het beeld wat ze hier van blanken hebben ben ik wel gewaarschuwd en dat blijkt dus ook terecht :)

Dat dorp op palen wordt niet Ganvié omdat het daar toeristischer is en iets verder van hier. Het is Aguégués geworden en ik ga er volgende week zaterdag heen, de anderen zijn al geweest dus ga alleen :)

Het kindje op de foto is mager maar is al een aantal maanden bij ons en eet verder wel gewoon, in dit geval heeft het denk ik te maken met de bouw van het meisje :) En de kinderen zijn hier inderdaad prachtig.. denk dat ik er maar een paar meeneem.

Wilde dieren hebben ze alleen in het nooden, waar een safaripark is. Er gaan een aantal vrijwilligers van SYTO heen het weekend dat ik naar Nederland ga. Het schijnt dat het wel leuk is om te doen maar dat het vergeleken met andere Afrikaanse parken niet extreem bijzonder is. Vind het dan ook niet zo erg, doe het dan liever in Zuid-Afrika of Tanzania ofzo later :) Dieren in het wild daarintegen hebben ze wel.. geiten, koeien, kippen lopen hier gewoon op de weg.

Krijg mede via facebook een beetje mee wat er zoal gebeurt bij jullie, en zag sneeuw! Geniet ervan en geen ongelukken maken :)

Fijn weekend allemaal en kijk uit voor de slechte geesten ;)

Dikke kus

Nieuwjaar, en een beetje van alles wat :)

Dag schatjes,

Zal proberen deze keer mn verhaal iets korter te houden:)

Laten we beginnen bij nieuwjaarsavond. We zijn met Alexandra, Nina, Solène, Estelle en Lea naar de kerk van Lea geweest (dezelfde als met kerst). Het was weer een feest met dansen en zingen en nog meer dansen en nog meer zingen. Lea had een stof uitgezocht waar we allemaal een jurk of rok met blouse van hebben laten maken. We zagen er samen echt leuk uit. Zag net dat de foto's op de facebook van Alexandra staan dus moet even kijken hoe ik die hierop ga krijgen. De rest was de avond ervoor wezen stappen en ik was nog een beetje ziek dus we hebben het niet laat gemaakt maar zijn wel naar een bar gegaan waar een paar al eerder geweest waren. We kennen de DJ van de bar en mochten gedeeltelijk eigen drank meenmen, wat een goed idee was. Ze hebben hier een drank, smaakt naar ananas, 60 cl en 43% alcohol. We hebben het in een winkeltje gekocht voor 1500 cfa. 2 euro 30 dus. Lekker lekker en ik ben blij dat ze hier niet echt verslavingsgevoelig zijn. Bijna niemand rookt en mensen drinken wel maar niet echt veel. Een Béninoise, een Beninees biertje, kost rond de 500cfa, minder dan 80 cent, en ook 60 cl. Kan het niet echt ergens mee vergelijken maar smaakt naar gewoon bier :)

Hier in Hounsa, mijn quartier, hebben ze geen supermarkt dus ga naar de supermarkt een quartier verderop in Gbodje. De eigenaar is helemaal trots dat er een yovo komt eens in de zoveel tijd. Hij vroeg de eerste keer waar ik vandaan kwam en toen ik Nederland zei vond hij het heel goed van zichzelf dat hij Heineken verkocht haha. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat sommige dingen werkelijk overal ter wereld te vinden zijn. Als ik nu binnenkom roept hij: Hollandaise! Bienvenue! Het is een klein schattig winkeltje maar ze hebben alles wat ik nodig heb en (liever) niet op de markt koop. Heb er tot nu toe dingen als shampoo, een tandenborstel, koekjes (jajaja Nederlandse spritsen!!) en smeerworst gekocht. Hij hangt steeds zijn hele levensverhaal op en hij vertelde dan ook dat hij naar Gabon gaat voor 2 maanden om daar een winkeltje op te zetten. Toen ik zei dat ik over 2 maanden niet meer hier was vond hij het oprecht jammer maar heb beloofd de komende weken nog gewoon naar zijn supermarkt te blijven gaan. Mn gastgezin gebruikt geen wc papier, zoals de meesten hier, en wast alles af met een bakje water. Het is dus niet alleen ‘luxe' waarvoor ik af en toe naar de supermarkt moet haha.

We hebben in het weeshuis een nieuw kindje gekregen van op dat moment 9 dagen oud. Papa is ‘vertrokken', wanneer weten we niet, en mama is overleden direct na de bevalling. We weten niet of de vader nou weet of hij uberhaupt vader is, of dat hij daadwerkelijk een relatie had met de moeder, of hij wel weet dat de moeder nu dood is, we weten bijna niets. De zus van de moeder kwam vorige week aan de deur met een kindje in haar armen en heeft haar verhaal gedaan. De volgende dag is ze gekomen om het kind in te laten schrijven en het kindje is gebleven. Een andere vrijwilligster, die er voor 2 weken was, zei iets tegen haar in de richting van dat het wel moeilijk moet zijn om zo het kind af te geven als je zus net overleden is. ‘Hmm.. Non.' Was het antwoord. Ze heeft het kindje gegeven en is de poort uitgelopen. Het jongetje is de kleinste nu een heet Miracle. De achtergrond van de meeste kinderen in het weeshuis is zo en dat is best heftig. We hebben 1 kindje die gevonden is in een openbaar toilet en waarvan we niet weten wanneer hij geboren is en of hij een naam heeft gekregen. De zusters hebben hem Antonio genoemd en naar schatting is hij dus 5 maanden oud. In het andere weeshuis hebben ze kinderen die op straat zijn gevonden, op dat moment naar schatting 4 dagen oud, een tweeling, die 800 gram (!!!) woog. Het had dus niet veel gescheeld of die kinderen hadden het nooit gered. Ze gaan dan naar het ziekenhuis, wat ik begreep op kosten van de staat. Daarna komt de politie ze afgeven en inschrijven in het weeshuis. Kinderen die achter worden gelaten in afvalbakken of op vuilnisbelten zijn hier ook geen uitzondering. Ik vertelde de avond dat het kindje was gekomen hier thuis dat de moeder gestorven was en papa uit beeld was en niemand die daar ook maar een beetje vreemd van opkeek. Gelukkig begrepen ze wel dat het voor mij niet normaal was.

De pedagogiek is hier soms letterlijk om van te huilen. Ik had wel verwacht dat ik daar niets van zou (willen) gaan begrijpen maar sommige dingen gaan me echt te ver. Alles is hier of niet strafbaar of dusdanig gedoogd dat iedereen hier zn gang kan gaat wat betreft het opvoeden van kinderen. Of dat nou een school is, een weeshuis, thuis of een crèche. Kinderen worden hier niet gestraft met in de hoek staan o.i.d. Ze hebben stokken en takken van bomen waar ze de kinderen mee slaan. Als er even geen stok in de buurt is trek je gewoon je slipper uit en sla je daarmee. De vrijwilligers slaan overigens niet, gelukkig hoeven wij niet te doen wat de zusters of leraressen doen. Het gebeurt zowel in het weeshuis als op school. Kinderen worden geslagen als ze uit bed dreigen te rollen (nog geen 1 jaar oud), in hun broek hebben geplast (2.5 jaar oud) of ze hun handen niet recht houden tijdens het bidden. (vanaf 3 jaar), Als een kind uit de kinderstoel klimt, ze hebben hier geen beveiliging in, sla je het weer tot het zit. Als ik een kind eten geef die op dreigt te staan en ik roep dat het moet gaan zitten luistert het overigens ook gewoon. Het ‘probleem' dat eraan zit dat wij niet slaan is dat het veel tijd kost om kinderen te overtuigen van iets. Ze weten dat wij ze niet kunnen straffen omdat in hun ogen slaan de enige straf is. Ze gaan soms erg ver en dat kan best frustrerend zijn. Soms zeg ik wel dat als ze niet ophouden ik de zuster erbij haal, die dus wel slaat, en dan houden ze wel op. Ik hou er niet van om zo te doen maar soms is er geen keuze omdat die kinderen niet gewend zijn om aandacht te krijgen van iemand op een liefdevolle manier. Het is hier dan ook erger dan waar dan ook als je een kind oppakt en even later weer op de grond zet. 9 van de 10 keer begint het vreselijk te huilen en dan leg je uit dat er nog meer kinderen zijn die ook geholpen moeten worden of willen spelen. Dat begrijpen ze vaak niet echt. Ik probeer de kinderen nu bij te brengen dat ze ook aandacht krijgen (van mij/de andere vrijwilligers) als ze positief gedrag vertonen. Er zit geen enkel ritme in bij de kinderen, alleen eten ze op vaste tijden. Verder is het alleen maar vrij spelen en krijgen ze niets aangeboden om mee te spelen, of te zingen of wat dan ook. Vind je het gek dat kinderen vervelend worden als het, ik overdrijf niet, een uur, moet wachten tot de poepluier verschoond wordt? Omdat de zusters aan het bidden zijn en wij de luiers niet mogen doen om een reden die niemand van ons te horen krijgt. De luiers zijn hier overigens katoenen lakens met een plasticje eromheen. Als een kind gepoept of geplast heeft wordt dat, met de hand, uitgewassen. Er zijn kinderen die van thuis een luier aankrijgen en die zijn wel min of meer zoals we dat bij ons kennen. Gisteren was ik met Claudia en Leslie, 2 vrijwilligers van een jaar of 35, aan het kijken naar Miracle toen we ineens hard geklap hoorden. Een zuster begon 1 van de kinderen te slaan met haar slipper, en hard! Echt met volle kracht, wel 30 keer. We stonden met open mond te kijken. Ik ben hier nu al even maar zo heftig heb ik het nog niet gezien. Later begon de zuster aan Melanie (een andere vrijwilliger) en mij uit te leggen waarom ze had geslagen. Richard, een jongen van 9, had iets op de grond laten vallen en was daarna naar buiten gerend. Daardoor moest de zuster alles opvegen en daar was ze boos om. Gladys, een meisje van 5, stond er toevallig bij op het moment dat het gebeurde en hoewel de zuster wist dat Gladys niets gedaan had was ze toch erg boos en moest ze haar frustraties kwijt. Daarom heeft ze Gladys geslagen en zelfs zo erg dat je naderhand kon zien dat ze geslagen was (dat is knap op een donkere huid). Claudia, Leslie en ik hebben alles zien gebeuren en die 2 waren er zo van geschrokken dat ze direct naar huis zijn gegaan en de dag niet af hebben gemaakt. Een halfuur later smste Claudia mij hoe het met Gladys ging en dat ze erg geschrokken was. Ze wist niet dat er geslagen werd in de meeste (alle??) Afrikaanse landen dus voor haar kwam het nog harder aan. Ze wilde met de zuster gaan praten maar heb verteld dat dat niets uithaalt.. Het is de cultuur hier en daar verander je niets aan. Ik weet niet of ze wel of niet met haar gepraat heeft, maar inmiddels is ze al weer thuis in Belgie. Zij bleven sowieso maar voor 2 weken. Het vreemde is dat ze dan weer niet slaan op dingen waar we bij ons straf voor zouden geven. Andere kinderen slaan en omduwen, niet opletten in de klas.. De kinderen op de school waar we zijn slapen te pas en te onpas in de klas. Bij ons zouden we na een tijdje eens subtiel met de ouders praten of het kind wel genoeg rust krijgt maar hier is het geen probleem.

Ook kwam ik er laatst achter dat de papa van dit gezin niet in dit huis woont. Hij is er wel regelmatig en ook vaak 's ochtends als ik uit bed kom, dus er was geen moment door m'n hoofd gegaan dat hij hier niet zou wonen. Totdat een van de zusjes zei dat ze naar papa's huis ging. Papa's huis? Hebben jullie dan 2 huizen? Nee dat is het huis van papa. Okee. Ik durf hier niet alles direct te vragen omdat het soms lastig is iets te vragen zonder een oordeel over iets te vellen of denigrerend over te komen terwijl dat niet de bedoeling is. Wil soms alleen uitleggen dat ik ergens van schrik omdat ik het niet ken zonder deze familie of dit land te veroordelen. Subtiel dus maar de volgende dag aan het meisje gevraagd hoe het bij papa was, en wie er nog meer waren. En wie waren er nog meer? Een paar van zijn kinderen en zijn andere vrouw (!!!). Een paar? Ja. 4 van de 16. (!!) Ik kwam er zo achter dat ‘papa' voor de wet getrouwd is met mijn gastmoeder. En voor de kerk getrouwd is met 3 anderen. Dat maakt dus 4 en in totaal heeft hij 16 kinderen op de wereld geholpen. Hij had eerst nog een andere vrouw maar die is dood. Toen ik vroeg waaraan ze was overleden was het antwoord ‘jaloezie'. Natuurlijk. Jaloezie is dodelijk?? Hier wel. Ze is overleden en ze was jaloers DUS is ze dood omdat ze jaloers was. Dat is de gedachte hier. Toen ik later aan Lydvine vroeg of zij wist waarom de andere vrouw dood was zei ze: ‘is die dood dan? Ja zou wel kunnen geen idee .' De vrouw van je vader is dood en je weet het niet?? Het antwoord was dat dat soort dingen te privé zijn om aan je kinderen te vertellen. Het was dat ik goed zat anders was ik zeker van mn stoel gevallen. Te privé om te vertellen dat je vrouw dood is (1 van de op dat moment dus 5). Ja zegt ze. Jij hoeft toch ook niet alles van je ouders te weten? Nee hehe. Maar zoiets als dit..? Maakte haar niet uit en het was zijn keuze om het te vertellen of niet. Dat is waar maar toch.. Gelukkig begreep ze zoals altijd dat het voor mij minder vanzelfsprekend is wat er gaande was :)

Ga mijn laatste stukje internet van de dag gebruiken om foto's bij te werken en te plaatsen, hopelijk. Dat gaan we vanzelf zien. Bedankt iedereen voor alle lieve reacties en grappig dat jullie zo een beetje met met meereizen :)

P.s. sorry als ik dingen dubbel verteld heb, ik weet het soms ook niet meer :)

P.p.s. Grande Soeur kwam even kijken en vroeg waarom ik nog niet zo veel gegeten had. (Er ligt acasa op m'n bord). Ik ben druk, druk, druk aan het schrijven :)

Kuskus xx