Dag schatjes,

Zal proberen deze keer mn verhaal iets korter te houden:)

Laten we beginnen bij nieuwjaarsavond. We zijn met Alexandra, Nina, Solène, Estelle en Lea naar de kerk van Lea geweest (dezelfde als met kerst). Het was weer een feest met dansen en zingen en nog meer dansen en nog meer zingen. Lea had een stof uitgezocht waar we allemaal een jurk of rok met blouse van hebben laten maken. We zagen er samen echt leuk uit. Zag net dat de foto's op de facebook van Alexandra staan dus moet even kijken hoe ik die hierop ga krijgen. De rest was de avond ervoor wezen stappen en ik was nog een beetje ziek dus we hebben het niet laat gemaakt maar zijn wel naar een bar gegaan waar een paar al eerder geweest waren. We kennen de DJ van de bar en mochten gedeeltelijk eigen drank meenmen, wat een goed idee was. Ze hebben hier een drank, smaakt naar ananas, 60 cl en 43% alcohol. We hebben het in een winkeltje gekocht voor 1500 cfa. 2 euro 30 dus. Lekker lekker en ik ben blij dat ze hier niet echt verslavingsgevoelig zijn. Bijna niemand rookt en mensen drinken wel maar niet echt veel. Een Béninoise, een Beninees biertje, kost rond de 500cfa, minder dan 80 cent, en ook 60 cl. Kan het niet echt ergens mee vergelijken maar smaakt naar gewoon bier :)

Hier in Hounsa, mijn quartier, hebben ze geen supermarkt dus ga naar de supermarkt een quartier verderop in Gbodje. De eigenaar is helemaal trots dat er een yovo komt eens in de zoveel tijd. Hij vroeg de eerste keer waar ik vandaan kwam en toen ik Nederland zei vond hij het heel goed van zichzelf dat hij Heineken verkocht haha. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat sommige dingen werkelijk overal ter wereld te vinden zijn. Als ik nu binnenkom roept hij: Hollandaise! Bienvenue! Het is een klein schattig winkeltje maar ze hebben alles wat ik nodig heb en (liever) niet op de markt koop. Heb er tot nu toe dingen als shampoo, een tandenborstel, koekjes (jajaja Nederlandse spritsen!!) en smeerworst gekocht. Hij hangt steeds zijn hele levensverhaal op en hij vertelde dan ook dat hij naar Gabon gaat voor 2 maanden om daar een winkeltje op te zetten. Toen ik zei dat ik over 2 maanden niet meer hier was vond hij het oprecht jammer maar heb beloofd de komende weken nog gewoon naar zijn supermarkt te blijven gaan. Mn gastgezin gebruikt geen wc papier, zoals de meesten hier, en wast alles af met een bakje water. Het is dus niet alleen ‘luxe' waarvoor ik af en toe naar de supermarkt moet haha.

We hebben in het weeshuis een nieuw kindje gekregen van op dat moment 9 dagen oud. Papa is ‘vertrokken', wanneer weten we niet, en mama is overleden direct na de bevalling. We weten niet of de vader nou weet of hij uberhaupt vader is, of dat hij daadwerkelijk een relatie had met de moeder, of hij wel weet dat de moeder nu dood is, we weten bijna niets. De zus van de moeder kwam vorige week aan de deur met een kindje in haar armen en heeft haar verhaal gedaan. De volgende dag is ze gekomen om het kind in te laten schrijven en het kindje is gebleven. Een andere vrijwilligster, die er voor 2 weken was, zei iets tegen haar in de richting van dat het wel moeilijk moet zijn om zo het kind af te geven als je zus net overleden is. ‘Hmm.. Non.' Was het antwoord. Ze heeft het kindje gegeven en is de poort uitgelopen. Het jongetje is de kleinste nu een heet Miracle. De achtergrond van de meeste kinderen in het weeshuis is zo en dat is best heftig. We hebben 1 kindje die gevonden is in een openbaar toilet en waarvan we niet weten wanneer hij geboren is en of hij een naam heeft gekregen. De zusters hebben hem Antonio genoemd en naar schatting is hij dus 5 maanden oud. In het andere weeshuis hebben ze kinderen die op straat zijn gevonden, op dat moment naar schatting 4 dagen oud, een tweeling, die 800 gram (!!!) woog. Het had dus niet veel gescheeld of die kinderen hadden het nooit gered. Ze gaan dan naar het ziekenhuis, wat ik begreep op kosten van de staat. Daarna komt de politie ze afgeven en inschrijven in het weeshuis. Kinderen die achter worden gelaten in afvalbakken of op vuilnisbelten zijn hier ook geen uitzondering. Ik vertelde de avond dat het kindje was gekomen hier thuis dat de moeder gestorven was en papa uit beeld was en niemand die daar ook maar een beetje vreemd van opkeek. Gelukkig begrepen ze wel dat het voor mij niet normaal was.

De pedagogiek is hier soms letterlijk om van te huilen. Ik had wel verwacht dat ik daar niets van zou (willen) gaan begrijpen maar sommige dingen gaan me echt te ver. Alles is hier of niet strafbaar of dusdanig gedoogd dat iedereen hier zn gang kan gaat wat betreft het opvoeden van kinderen. Of dat nou een school is, een weeshuis, thuis of een crèche. Kinderen worden hier niet gestraft met in de hoek staan o.i.d. Ze hebben stokken en takken van bomen waar ze de kinderen mee slaan. Als er even geen stok in de buurt is trek je gewoon je slipper uit en sla je daarmee. De vrijwilligers slaan overigens niet, gelukkig hoeven wij niet te doen wat de zusters of leraressen doen. Het gebeurt zowel in het weeshuis als op school. Kinderen worden geslagen als ze uit bed dreigen te rollen (nog geen 1 jaar oud), in hun broek hebben geplast (2.5 jaar oud) of ze hun handen niet recht houden tijdens het bidden. (vanaf 3 jaar), Als een kind uit de kinderstoel klimt, ze hebben hier geen beveiliging in, sla je het weer tot het zit. Als ik een kind eten geef die op dreigt te staan en ik roep dat het moet gaan zitten luistert het overigens ook gewoon. Het ‘probleem' dat eraan zit dat wij niet slaan is dat het veel tijd kost om kinderen te overtuigen van iets. Ze weten dat wij ze niet kunnen straffen omdat in hun ogen slaan de enige straf is. Ze gaan soms erg ver en dat kan best frustrerend zijn. Soms zeg ik wel dat als ze niet ophouden ik de zuster erbij haal, die dus wel slaat, en dan houden ze wel op. Ik hou er niet van om zo te doen maar soms is er geen keuze omdat die kinderen niet gewend zijn om aandacht te krijgen van iemand op een liefdevolle manier. Het is hier dan ook erger dan waar dan ook als je een kind oppakt en even later weer op de grond zet. 9 van de 10 keer begint het vreselijk te huilen en dan leg je uit dat er nog meer kinderen zijn die ook geholpen moeten worden of willen spelen. Dat begrijpen ze vaak niet echt. Ik probeer de kinderen nu bij te brengen dat ze ook aandacht krijgen (van mij/de andere vrijwilligers) als ze positief gedrag vertonen. Er zit geen enkel ritme in bij de kinderen, alleen eten ze op vaste tijden. Verder is het alleen maar vrij spelen en krijgen ze niets aangeboden om mee te spelen, of te zingen of wat dan ook. Vind je het gek dat kinderen vervelend worden als het, ik overdrijf niet, een uur, moet wachten tot de poepluier verschoond wordt? Omdat de zusters aan het bidden zijn en wij de luiers niet mogen doen om een reden die niemand van ons te horen krijgt. De luiers zijn hier overigens katoenen lakens met een plasticje eromheen. Als een kind gepoept of geplast heeft wordt dat, met de hand, uitgewassen. Er zijn kinderen die van thuis een luier aankrijgen en die zijn wel min of meer zoals we dat bij ons kennen. Gisteren was ik met Claudia en Leslie, 2 vrijwilligers van een jaar of 35, aan het kijken naar Miracle toen we ineens hard geklap hoorden. Een zuster begon 1 van de kinderen te slaan met haar slipper, en hard! Echt met volle kracht, wel 30 keer. We stonden met open mond te kijken. Ik ben hier nu al even maar zo heftig heb ik het nog niet gezien. Later begon de zuster aan Melanie (een andere vrijwilliger) en mij uit te leggen waarom ze had geslagen. Richard, een jongen van 9, had iets op de grond laten vallen en was daarna naar buiten gerend. Daardoor moest de zuster alles opvegen en daar was ze boos om. Gladys, een meisje van 5, stond er toevallig bij op het moment dat het gebeurde en hoewel de zuster wist dat Gladys niets gedaan had was ze toch erg boos en moest ze haar frustraties kwijt. Daarom heeft ze Gladys geslagen en zelfs zo erg dat je naderhand kon zien dat ze geslagen was (dat is knap op een donkere huid). Claudia, Leslie en ik hebben alles zien gebeuren en die 2 waren er zo van geschrokken dat ze direct naar huis zijn gegaan en de dag niet af hebben gemaakt. Een halfuur later smste Claudia mij hoe het met Gladys ging en dat ze erg geschrokken was. Ze wist niet dat er geslagen werd in de meeste (alle??) Afrikaanse landen dus voor haar kwam het nog harder aan. Ze wilde met de zuster gaan praten maar heb verteld dat dat niets uithaalt.. Het is de cultuur hier en daar verander je niets aan. Ik weet niet of ze wel of niet met haar gepraat heeft, maar inmiddels is ze al weer thuis in Belgie. Zij bleven sowieso maar voor 2 weken. Het vreemde is dat ze dan weer niet slaan op dingen waar we bij ons straf voor zouden geven. Andere kinderen slaan en omduwen, niet opletten in de klas.. De kinderen op de school waar we zijn slapen te pas en te onpas in de klas. Bij ons zouden we na een tijdje eens subtiel met de ouders praten of het kind wel genoeg rust krijgt maar hier is het geen probleem.

Ook kwam ik er laatst achter dat de papa van dit gezin niet in dit huis woont. Hij is er wel regelmatig en ook vaak 's ochtends als ik uit bed kom, dus er was geen moment door m'n hoofd gegaan dat hij hier niet zou wonen. Totdat een van de zusjes zei dat ze naar papa's huis ging. Papa's huis? Hebben jullie dan 2 huizen? Nee dat is het huis van papa. Okee. Ik durf hier niet alles direct te vragen omdat het soms lastig is iets te vragen zonder een oordeel over iets te vellen of denigrerend over te komen terwijl dat niet de bedoeling is. Wil soms alleen uitleggen dat ik ergens van schrik omdat ik het niet ken zonder deze familie of dit land te veroordelen. Subtiel dus maar de volgende dag aan het meisje gevraagd hoe het bij papa was, en wie er nog meer waren. En wie waren er nog meer? Een paar van zijn kinderen en zijn andere vrouw (!!!). Een paar? Ja. 4 van de 16. (!!) Ik kwam er zo achter dat ‘papa' voor de wet getrouwd is met mijn gastmoeder. En voor de kerk getrouwd is met 3 anderen. Dat maakt dus 4 en in totaal heeft hij 16 kinderen op de wereld geholpen. Hij had eerst nog een andere vrouw maar die is dood. Toen ik vroeg waaraan ze was overleden was het antwoord ‘jaloezie'. Natuurlijk. Jaloezie is dodelijk?? Hier wel. Ze is overleden en ze was jaloers DUS is ze dood omdat ze jaloers was. Dat is de gedachte hier. Toen ik later aan Lydvine vroeg of zij wist waarom de andere vrouw dood was zei ze: ‘is die dood dan? Ja zou wel kunnen geen idee .' De vrouw van je vader is dood en je weet het niet?? Het antwoord was dat dat soort dingen te privé zijn om aan je kinderen te vertellen. Het was dat ik goed zat anders was ik zeker van mn stoel gevallen. Te privé om te vertellen dat je vrouw dood is (1 van de op dat moment dus 5). Ja zegt ze. Jij hoeft toch ook niet alles van je ouders te weten? Nee hehe. Maar zoiets als dit..? Maakte haar niet uit en het was zijn keuze om het te vertellen of niet. Dat is waar maar toch.. Gelukkig begreep ze zoals altijd dat het voor mij minder vanzelfsprekend is wat er gaande was :)

Ga mijn laatste stukje internet van de dag gebruiken om foto's bij te werken en te plaatsen, hopelijk. Dat gaan we vanzelf zien. Bedankt iedereen voor alle lieve reacties en grappig dat jullie zo een beetje met met meereizen :)

P.s. sorry als ik dingen dubbel verteld heb, ik weet het soms ook niet meer :)

P.p.s. Grande Soeur kwam even kijken en vroeg waarom ik nog niet zo veel gegeten had. (Er ligt acasa op m'n bord). Ik ben druk, druk, druk aan het schrijven :)

Kuskus xx