Bonsoir allemaal :)

Na alle festiviteiten rondom Kerst, oud en nieuw en het voodoofeest is de rust een beetje wedergekeerd hier. Maar goed ook, want het begint steeds warmer te worden (tussen de 35 en 40 graden). In februari wordt het pas écht warm met temperaturen tussen de 40 en 45 graden. ‘s Nachts is het hier rond de 28 graden schat ik momenteel en in febriari/maart is het ‘s nachts amper onder de 30 graden hier. Moeilijk voor te stellen als het daar vriest he ;)

De directrice/lerares van de school die overleden is, is inmiddels ‘vervangen' door een andere vrouw. Ze is veel strenger voor de kinderen en slaat ook harder en regelmatiger. Daarbij spreekt ze zelf halfgebakken Frans en spreekt ze niet of nauwlijks Frans tegen de kinderen. Een van de belangrijkste onderdelen van l'école maternelle is de moedertaal leren.. Ze doet soms een halfuur niets met de kinderen en de kinderen hebben nietallemaal een plaats voor zichzelf. (Daar kan zij overigens niets aan doen). Dat houdt in dat als de kinderen gaan kleuren of schrijven, er een paar op een kleed op de grond moeten zitten om ruimte te maken aan de tafel. Er staat een foto van op mn facebook en het is een beetje moeilijk geworden om hier foto's op te plaatsen helaas.. Vorige week was er nog niemand die de klas over kon nemen dus hadden ze de kinderen bij een andere klas in gedaan. Dat waren samen 71 kinderen in een klaslokaal van 45m2. De helft zat op de grond of bleef buiten staan na het sporten, waar ze de ochtend mee beginnen. De andere vrijwilligers waren die ochtend naar het weeeshuis gegaan dus i kwas alleen met de lerares.. En 71 kinderen met z'n 2en in zo'n ruimte is niet echt een pretje.. We hebben veel liedjes gezongen. Dat kan je allemaal tegelijk doen en het is goed voor de taalontwikkeling. We hebben de Franse versie van hoofd, schouders knie en teen gedaan haha. Die bestaat wel alleen hier is het onbekend. De kinderen waren moe van het sporten en zingen dus hebben de meesten even geslapen of gewoon gerust op de grond/op de tafel. Dat gaf mij de gelegenheid een paar dingen te vragen aan de lerares. Er horen samen 75 kinderen te zijn, alleen er waren er dus 4 ziek. De ouders betalen 35.000 CFA, iets meer dan 50 euro, voor een jaar onderwijs op deze privéschool. Ze betalen alles in 1x aan het begin van het jaar of in 2x, aan het begin en na de eerste helft van het jaar. Zij die het niet volledig kunnen betalen worden van school gestuurd en moeten naar een ecole public. Dat is in handen van de staat en het nadeel is dat als ze daar staken, best regelmatig, je kind niet naar school kan. In 2010 is het zelfs voorgekomen dat de scholen 6 maanden ( !!) dicht waren en iedereen die dus geen geld had om zn kind naar een privéschool te sturen had ineens geen onderwijs meer voor zijn kind. Het is een stuk minder duur, 2.000 cfa, 3 euro per jaar. Toch zijn er mensen die dat niet op kunnen brengen. Dan mag je kind daar ook niet meer naar school. Er zijn kinderen van 12 jaar die omgerekend in groep 4 zitten omdat de ouders niet elk jaar het geld kunnen betalen. Of niet voor alle kinderen en dan kunnen er 2 van de 6 elk jaar naar school, en de anderen niet.. Je bent hier officieel leerplichtig tussen je 6e en je 12e. Dat houdt in dat je alleen école primaire (basisschool) hoeft te doen. En daar wordt niet of nauwelijks op gecontroleerd.. Je ziet hier overal kinderen van alle leeftijden op straat op tijden dat ik denk.. Moet jij niet op school zitten ?? Ook zijn er kinderen die 2 of 3 dagen per week naar school gaan en de andere dagen moeten werken om zo zelf het schoolgeld bij elkaar te werken. Nou is ‘onze' school een privéschool en hebben de ouders van deze kinderen meer geld dan de gemiddelde Beninese familie. Het gemiddelde inkomen hier ligt op omgerekend 48 euro per maand. Je kunt je voorstellen dat dan een privéschool voor de meeste mensen onmogelijk is. De kinderen ontbijten op school en daarvoor neemt elk kind ‘s ochtens 50 franc mee. 7 eurocent. Dan krijg je een soort pap en paté, iets gebakken in olie op basis van bloem.. Best lekker. Als een kind geen geld mee heeft gekregen eet het dus niet. Zoals vandaag, een jongetje had geen geld mee gekregen (vergeten/kwijtgeraakt/niet meegekregen). Die kan dan niet eten totdat hij thuis is tussen de middag. Dat soort dingen zijn wel gek om te zien.. Hij ziet alle andere kinderen eten en hij mag alleen maar wat water drinken.

Het gebeurt meerdere keren per dag dat iemand mn nummer vraagt of met me wil praten, en dat is wel vervelend maar gewoon negeren of een paar keer nee zeggen helpt vaak wel. Zeggen dat mn man me zo op komt halen helpt vaak nog beter :) De meeste smoesjes zijn : ‘Geef me je nummer ? Ik wil een Franse vriendin.' Ze gaan er per definitie van uit dat je Frans of Canadees bent hier. ‘Geef me je nummer, ik wil Engels met je praten.'' Geef me je nummer, anders word ik ongelukkig.' ‘Geef me je nummer dan bel ik je wel als de shoarma klaar is (medewerker restaurant).' ‘Geef me je nummer dan kan ik komen werken in jouw land.' ‘Geef me je nummer dan kom ik als je ergens heen moet (de chauffeur van de zem..) ‘Geef me je nummer, ik smeek het je !' (De politieagent). ‘Geef me je nummer dan bel ik je als de bankpas er is. ‘ Die heb ik uiteraard wel gegeven, aan de bankmedewerker. Solène had haar nummer op een formulier van de dokter geschreven voor de uitslag van een test, en die krijgt smsjes met liefdesverklaringen van hem.. Al met al zijn de mannen haken de mannen hier niet snel af. Tot nu toe ben ik 5x gevolgd door iemand tot huis en de eerste 4 jongens gingen wel weg toen ze zagen dat mijn familie voor de deur zat. Afgelopen vrijdag liep ik naar huis vanaf het weeshuis, en Alex en ik lopen altijd samen tot een punt waarop zij rechtdoor moet en ik rechts. Vanaf dat punt is er bijna geen licht, en het is 4 minuten lopen tot mijn huis vanaf daar. Ik hoorde wel dat iemand steeds ‘bonsoir, bonsoir' zei, en ik negeerde dat. Het was een jongen van een jaar of 25 op een motor. Hij wilde met me praten, mijn naam, mijn nummer, vrienden met me zijn.. Het standaard verhaal. Ik zei dat ik hem niets zou geven en dat hij maar beter kon vertrekken. Toen was ik onbeleefd volgens hem. Hij vond dat hij het recht had mij zo te noemen omdat ik mijn nummer en naam niet wilde geven. ‘Liever ‘onbeleefd' dan dat ik jou mijn nummer geef. En nu weg.' Hij luisterde niet en begon rondjes om mij heen te rijden op zijn motor. Op dat moment kwam de buurman langslopen dus toen hij mij zag zei ik dat er iemand was die me lastig viel en hij heeft heel rustig, in het Frans, uitgelegd dat hij maar beter kon gaan, en dat hij vervelend was. De jongen ging inderdaad weg, ik heb de buurman bedankt en we zijn allemaal onze eigen kant gegaan. Dacht ik. Nadat de jongen 20 meter op zn motor gereden had stopte hij weer en ik moest langs hem heen om bij mn huis te komen. Na een paar keer negeren heb ik hem gevraagd of het nog niet duidelijk genoeg was voor hem inmiddels. Ik was weer onbeleefd volgens hem. Prima man, ga nu maar weer weg. Op dat moment was ik een kleine 100m van huis af en kon ik zien dat er licht aan was buiten,dus dat Maman buiten zat.. Heb nog 1x rustig gevraagd of hij mij niet meer wilde volgen, en toen begon hij weer rondjes om mij heen te draaien. He twas erg intimiderend en was blij dat ik bijna thuis was. Je gaat niet weg ? Goed.. weet je wat ik doe ? TU M'EMBETES !!! Dit heb ik geroepen en betekent zoveel als jij valt me lastig. Maman die buiten zat stond op en begon in het Fon tegen die jongen te schreeuwen. Ze kon ons niet zien, alleen het lampje van zijn motor. Hij ging nog niet weg en uiteindelijk stonden we samen voor de deur en Maman was nog altijd aan het schreeuwen in de onbegrijpelijke taal. 2 zussen kwamen naar buiten om te kijken wat er gaande was en mengden zich ook in het gesprek. Ik was naar binnen gegaan op advies van mn zus en kon de hele ruzie vanaf het balkon volgen. De buurvrouw, vrouw van de behulpzame buurman, was thuis en kwam naar buiten om te kijken wat er was en begon ook mee te schreeuwen. Buurman die nog niet zo ver weg was, was terug gelopen nadat hij het geschreeuw van Maman had gehoord. Het meisje dat bij ons in huis werkt was er ook bij komen staan, en nog een aantal voorbijgangers hebben zich in de ruzie gemengd. Uiteindelijk stonden ze met zn 10 en tegen die jongen te schreeuwen waarom hij bleef staan, dat hij weg moest gaan, niet meer terug moest komen en mijn nee moest accepteren. Buurman kreeg van een voorbijganger te horen dat hij mij niet alleen had moeten laten, dus die 2 kregen ook weer ruzie. Heb gezegd dat we allebei dachten dat de jongen weggegaan was, en het al erg lief is dat hij gepraat heeft met de jongen en het dus helemaal niet juist is nu boos te worden op Buurman. De jongen heeft uiteindelijk 30 minuten voor het huis gestaan/gezeten op zn motor ! Hij was er echt van overtuigd dat ik moest doen wat hij zei en ik dus onbeleefd tegen hem was en ik het nog wel goed kon maken door alsnog mijn nummer te geven en vrienden met hem te worden. Maman begon voor de laatste keer met volle kracht te krijsen in het Fon en ik begreep er op dat moment natuurlijk niets van alleen ‘ma fille !' op het einde. Mijn dochter. ‘En nu wegwezen' voegde Buurvrouw eraan toe. En na een halfuur ging hij dan eindelijk weg.. Het was nog best grappig om zo alles te volgen vanaf boven. Later zei een zus dat ze dacht dat hij moslim was, zo de vrouwen als minderwaardig en zonder mening te zien. Dat zou nog best kunnen alleen heette hij volgens mij David dat hij zei en dat lijkt me geen naam voor een moslim. Al sluit ik het niet uit. Heb het verhaal met Lea gedeeld nadat de tent weer rustig was en mijn familie had gezegd dat ik na 18u de duur niet meer uitmocht. Lea stelde voor om nog wel gewoon naar buiten te gaan maar niet meer alleen en als ik wel alleen ben, al is het die laatste 4 min, dan neem ik de zem naar huis. Het is niet zo dat ik denk dat ik vermoord of verkracht zou worden maar wel bestolen ofzo. In ieder geval was het dusdanig intimiderend, en donker buiten, dat ik liever niet meer alleen buiten loop nu ‘s avonds. Er is praktisch altijd iemand thuis dus mocht hij nog een keer wagen naar huis te komen is hij erg dom bezig. Verder schijnt het wel Afrikaans te zijn dat ze me allemaal hebben geholpen, ook de voorbijgangers. Ze voelen zich verantwoordelijk voor mijn welzijn en dat is meer dan lief van mensen die mij niet kennen.

Het weekend ben ik samen met de nieuwe, Zwitsterse, vrijwilligster Jacqueline naar Ouidah en Aguégué geweest. Daar had ik net een heel verhaal over getypt toen de laptop uitviel.. En ben moe dus heb geen zin om alles nu opnieuw te typen.. Ben ook te lui om mn verhaal nog een keer door te lezen.. Dat komt de volgende keer wel :)

Verder hebben we besloten niet naar Burkina te gaan maar naar Ghana! Lijkt me erg leuk, samen met Jacqueline op 1 februari. De anderen gaan op safari diezelfde week. 5 dagen in Accra, hoe en wat precies weten we nog niet maar dat gaan we uitzoeken :)

Lief dat jullie weer allemaal de tijd hebben genomen mijn verhaal te lezen, en slaap lekker :)

xxxxx